Επικοινωνία
Ακολουθήστε μας στα social media:
Προτάσεις συνεργασίας στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
Φόρμα Επικοινωνίας
[Στον αέρα]
***
Το ποτήρι με το νερό πηδάει στον αέρα και προσγειώνεται στην αγκαλιά μου. Στο δεξί μου χέρι κρατάω το ψωμάκι έτοιμη να το δαγκώσω – αντ’ αυτού, μου δίνω ένα χαστούκι και γεμίζουν με βούτυρο τα ρουθούνια μου. Ίσα που προλαβαίνω να πιάσω το υγρό μαντηλάκι όταν νιώθω τα πνευμόνια μου να κολλάνε στην πλάτη. Το αεροπλάνο κάνει μια βουτιά στο κενό. [...]
saligari.net/peza/ston-aera/
φιλοξενία στο καβούκι
*Βασιλεία Σφήκα
**πίνακας: Μοναχός στην θάλασσα (Der Mönch am Meer), 1808-10, του Caspar David Friedrich
Σαλιγκάρι, σεζόν: 11 🐌🐌
[*Georges Bataille, Ο ΜΙΚΡΟΣ, μτφρ. Άγγελος Μουσταφίδης, affect, 2024]
[Anne Carson, Autobiography of Red: A Novel in Verse]
Words bounce. Words, if you let them, will do what they want to do and what they have to do.
*νόμπελ λογοτεχνίας 2026 🏵
[Διάφανα Κρίνα, Ο γύρος Της Μέρας σε 80 κόσμους, Εκδόσεις Ίνδικτος, 2005]
[Κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το παρελθόν]
[13 Αυγούστου]
Διάβασα για κάτι Αύγουστους στην άδεια Αθήνα και θυμήθηκα ένα καλοκαίρι που έμεινα στην πόλη σχεδόν όλον τον Αύγουστο. Με είχαν υποχρεώσει οι εργοδότες μου. Και σε αντίσταση δεν έκανα πραγματικά τίποτα. Δεν υπήρχε ικμάδα ζωής μέσα μου. Έτρωγα κάθε πρωί το πολύσπορο κουλούρι μου από τον τότε Βενέτη στην απέναντι γωνία κι έπινα ένα μισόλιτρο Όλυμπος κόκκινο, γιατί ποτέ δεν πίστεψα στα λάιτ προϊόντα. Περίμενα να πάει δέκα γιατί κάθε μέρα έπαιρνε το αφεντικό μου να τσεκάρει εμένα και να πει ιστορίες από το νησί της επανάστασης που έκανε διακοπές με την οικογένειά της. Εκεί ήταν νύχτα την ώρα που έπαιρνε αλλά αυτό ήταν δείγμα απλά του ότι δεν άντεχε την οικογένειά της. Της έλειπε δραματικά το κολαστήριο που είχε φτιάξει για να βασανίζεται και να βασανίζει άλλους. Το μεσημέρι έτρωγα [...]
saligari.net/peza/13-augoustou/
φιλοξενία στο καβούκι
*ΑΚ
**φωτογραφία: από την ταινία ''Οι απέναντι'' (1981) του Γιώργου Πανουσόπουλου.
[Σοφία Αυγερινού, "Άγνωστες λέξεις", εκδ. Πόλις, 2025]
// Την πιο βαθιά ώρα της νύχτας//
Τον Αύγουστο
την πιο βαθιά ώρα της νύχτας
μια λιτανεία σπάει την ησυχία της πόλης
Ένα μεγάλο απορριμματοφόρο με αναμμένους φάρους
φρενάρει με θόρυβο δύο τετράγωνα πιο πέρα
από το υπνοδωμάτιό σου
και αρχίζει την τελετουργία του
Οι βραχίονές του σφίγγονται και στριγκλίζουν
αρπάζουν τους πλαστικούς κάδους
τους υψώνουν σαν ιερό σφάγιο
και τους τινάζουν με βία για να ξεράσουν
τα ρυπαρά σωθικά τους
Το μεγάλο κήτος καταπίνει και αλέθει τρέμοντας
τις σακούλες με τα σκουπίδια της ημέρας
Οι υπάλληλοι του Δήμου διευθύνουν την κίνηση των κάδων
σε μια άψογη χορογραφία
λουσμένοι στο πορτοκαλί φως του δρόμου
σοβαροί και ανέκφραστοι
Το απορριμματοφόρο στέκεται για μια στιγμή
σαν να παίρνει ανάσα
οι υπάλληλοι ανεβαίνουν στις θέσεις τους
και η νυχτερινή λιτανεία κινεί βιαστική
για τον επόμενο σταθμό της
ώσπου να χαθεί μέσα στην πόλη
Αν ξαγρυπνάς τον Αύγουστο
την πιο βαθιά ώρα της νύχτας
αν ο ύπνος και τα όνειρα
περιφρονούν το ιδρωμένο σου κορμί
αυτή η παράσταση είναι ένα οικείο σημάδι
που περιμένεις με ανακούφιση
Η δυσωδία της δεν φτάνει την αναπνοή σου
η βρωμερή ύλη της δεν μπορεί να χαλάσει
αυτό που πλάθει ο νους σου στον πυρετό της αϋπνίας
Την αίσθηση μιας ασυνάρτητης μουσικής
που σου ψιθυρίζει τρυφερά μηνύματα
– «Δεν είσαι μόνος»
– «Όπου να ναι η νύχτα θα τελειώσει»
– «Σε λίγο η ζωή αρχίζει πάλι»
*γπ
[οξύ κι’ αλόη]
«Κοίτα, δεν θα πάει κάπου αυτό. Αν δηλαδή δεν θέλεις να με δεις να γεννάω τα παιδιά μας, να βάζω υαλουρονικό στις ρυτίδες σου και να με ξεσκατίζεις, δεν πάμε πουθενά. Δεν φταις εσύ, έτσι είμαι, βλέπεις εγώ έχω φτιαχτεί για να ερωτεύομαι και μόνο, πώς άλλοι άνθρωποι χρειάζονται το νερό και την τροφή, εγώ έχω τον έρωτα, μου είναι το απαραίτητο αμινοξύ για να βγει η μέρα ρε παιδί μου, αλλιώς είμαι και δεν είμαι, παραπαίω. Όχι το σεξ, αυτό δεν με νοιάζει τόσο, μπορώ και μήνες που λέει ο λόγος, σαν κάκτος, άσε που αν κάνω σεξ που μοιάζει με έρωτα μα δεν είναι, κολλάει όλο μου το σύστημα, μετά χρειάζομαι reboot. Για αυτό τα αποφεύγω τα τυχαία γαμήσια, είδες και με εσένα χθες γυάλιζε το μάτι μου, ήρεμα ήθελες να το πας εσύ και εγώ σε γκάζωνα, δεν υπάρχει μέση κατάσταση καλέ μου. Να είσαι καλά, ήσουν υπέροχος, αλλά δεν θα πάει κάπου όλο αυτό, το μεταξύ μας».
Αυτά ήθελα να πω.
Αντ’ αυτού, δεν είπα τίποτα όταν εσύ με αγκάλιασες, προσβάλλοντας με παράλληλα με ένα «εις το επανιδείν», δεν προσπάθησα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και μετά ούτε που γύρισα να σε ψάξω πάνω απ’ τον ώμο μου, μόνο ανέβηκα στο πούλμαν και έκατσα στη θέση 48 – διάδρομος – και ετοιμάστηκα για μια ψυχρολουσία δίχως καν την συντροφιά ενός παραθύρου.
Σε ερωτεύτηκα μέσα σε σαράντα εννιά ώρες και εσύ με βρήκες «υπέροχο άνθρωπο».
Τέσσερις ώρες. Και άλλες τέσσερις, οκτώ. Ύστερα άλλες δώδεκα. Ταξί, λεωφορεία, πλοία και ενώ είμαστε τοποθετημένοι αντικριστά μας χωρίζει ένα Αιγαίο και ολόκληρες οι ζωές που έχουμε περάσει μέχρι να συναντηθούμε.
Έκανα το οδοιπορικό – ατέλειωτος ο δρόμος μου για σένα – και τώρα φεύγω κάπως βιαστικά, όπως μπαίνουν και τα καλοκαίρια, βιαστικά και ατσούμπαλα ενώ εσύ αιωρείσαι γύρω μου με χάρη. [...]
saligari.net/peza/oksi_ki_aloi/
φιλοξενία στο καβούκι
*Λου
**πίνακας: ”Closed Eyes” (1890) του Odilon Redon.
