Πόλη, σε βλέπω
Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω μα τη βλέπω
τα λεωφορεία της το χάραμα είν’ γεμάτα
μητέρες βοκαμβίλιες, μαύρες τρύπες
με ορίζοντα στα βλέφαρα σα δίνη,
πατέρες κομήτες· προς Κρόνο η τροχιά
χαμένοι στη βαρύτητα
της πρώτης μαύρης τρύπας.
Εργάτριες και εργάτες δορυφόροι
που πάλεψαν τη νύχτα με ήλιο δανεικό.
Έχω πια συνηθίσει όταν σκοτεινιάζει,
όταν κινούνται τ’ άστρα
κι αγγέλουν νέους κόσμους,
τα λεωφορεία χαράματος να γίνομαι.
Σαν ένας γλύπτης σπηλαίων
που ‘χει μεράκι με χρώματα να πλάσει
αγάλματα εαυτού.
Κυλά η νύχτα
Ρευστή κατρακυλά, κυλά η νύχτα
στεφάνια μύρθιου μαραμένα
μας στόλισα στο δάσος από κέδρους
μάτια, μάτια γλυκά μου,
εφήμερη σκιά μου,
μες τα πηγάδια σου βουτώ
του άλλους κόσμους μας ν’ οργώσω
να δω, να νιώσω· λέξεις του λόγου σου έγινα
και πνίγομαι στην έλλειψη, σ’ οράματα
που ανθίζουν τα στεφάνια όταν σε βρίσκω.
Ρευστή κατρακυλά, κυλά η νύχτα.
Ρευστή κατρακυλά, κυλά η νύχτα
και τα μαλλιά της αυγής βλάστησαν
σαν καταρράκτης που ξεδιψά τ’ αστέρια
– ας πότιζε και μένα ο ποταμός τους
για κάθε που ορμούσα σ’ άλλη Νέκυια.
Να βρω νερό, πηγή μου λεν δικιά μου
απάντηση να δώσω σ’ αμλέτιες ερωτήσεις
– όχι δική σου. Το μη φύναι τ’ Οιδίποδα νικά και
τ’ άνυδρο σώμα μου τυφλό όταν σε χάνω.
Ρευστή κατρακυλά, κυλά η νύχτα.
*Μιχάλης Αντωνιάδης
**φωτογραφία: Maurice Wolf, Μετακίνηση προβάτων [https://www.mauricewolf.com/sheepdrive]