Τον Αύγουστο
την πιο βαθιά ώρα της νύχτας
μια λιτανεία σπάει την ησυχία της πόλης
Ένα μεγάλο απορριμματοφόρο με αναμμένους φάρους
φρενάρει με θόρυβο δύο τετράγωνα πιο πέρα
από το υπνοδωμάτιό σου
και αρχίζει την τελετουργία του
Οι βραχίονές του σφίγγονται και στριγγλίζουν
αρπάζουν τους πλαστικούς κάδους
τους υψώνουν σαν ιερό σφάγιο
και τους τινάζουν με βία για να ξεράσουν
τα ρυπαρά σωθικά τους
Το μεγάλο κήτος καταπίνει και αλέθει τρέμοντας
τις σακούλες με τα σκουπίδια της ημέρας
Οι υπάλληλοι του Δήμου διευθύνουν την κίνηση των κάδων
σε μια άψογη χορογραφία
λουσμένοι στο πορτοκαλί φως του δρόμου
σοβαροί και ανέκφραστοι
Το απορριμματοφόρο στέκεται για μια στιγμή
σαν να παίρνει ανάσα
οι υπάλληλοι ανεβαίνουν στις θέσεις τους
και η νυχτερινή λιτανεία κινεί βιαστική
για τον επόμενο σταθμό της
ώσπου να χαθεί μέσα στην πόλη
Αν ξαγρυπνάς τον Αύγουστο
την πιο βαθιά ώρα της νύχτας
αν ο ύπνος και τα όνειρα
περιφρονούν το ιδρωμένο σου κορμί
αυτή η παράσταση είναι ένα οικείο σημάδι
που περιμένεις με ανακούφιση
Η δυσωδία της δεν φτάνει την αναπνοή σου
η βρωμερή ύλη της δεν μπορεί να χαλάσει
αυτό που πλάθει ο νους σου στον πυρετό της αϋπνίας
Την αίσθηση μιας ασυνάρτητης μουσικής
που σου ψιθυρίζει τρυφερά μηνύματα
– «Δεν είσαι μόνος»
– «Όπου να ναι η νύχτα θα τελειώσει»
– «Σε λίγο η ζωή αρχίζει πάλι»
*γπ