στον Carlo Petrini
Πόσες καρδιές χωράνε
σ’ ένα πιάτο
Μικρές μπουκιές
απελπισίας
Κολυμπούν με χρυσό φωτοστέφανο γύρω τους
Αγιασμένες καρδιές
νοστιμίζουν τον επιούσιο
Νεκρές καρδιές
ζωντανεύουν την όρεξή μας για ζωή
Πόσα πουλιά
Πόσα πούπουλα
Μαδημένες ελπίδες
κολλημένες στα χέρια
εισβάλλουν
με κάθε αναστεναγμό
όλο και πιο βαθιά
στα ρουθούνια,
μέσα,
μπλεγμένες στα ματοτσίνορα,
αχνίζουν
πάνω από το νερό που κοχλάζει
Ξεθερμίζει η ζωή με ευκολία την επιφάνεια
Τραβάει τα εντόσθια με λύσσα
Να τελειώνουμε
Να τελειώνω
Μα η σάρκα —
αυτή
έχει τους δικούς της κανόνες
Η σάρκα δε θέλει βιασύνες
Θέλει χαμηλή φωτιά,
αργό ψήσιμο,
όχι βία,
αλλιώς σκληραίνει
δεν τρώγεται
Έτσι πάει στράφι το ζωντανό,
στράφι και η ελπίδα
Ανεπίγευστη αδολεσχία,
όσα με ανυπομονησία
περιμέναμε πως θα ’ρθουν
Τα φτύσαμε βιαστικά
με το που τα βάλαμε στο στόμα
Μόνο ο θάνατος πρέπει να δρα ακαριαία
Όλα τ’ άλλα
θέλουν τον χρόνο τους
μπηγμένες οδοντογλυφίδες
ανεπιδέξιων χεριών
ματώνουν τα ούλα
όσων πίστεψαν σε χύτρες ταχύτητας
*Σταυρούλα Μπάκα
**πίνακας: Nature morte: le quartier de viande (Νεκρή φύση: Κομμάτι βοδινού), 1864, του Claude Monet