Πρίγκιψ Κρίνος

// Εξάντλησα τον λυρισμό και πάω γυμνός στον χαμό //

3η Έκθεση προόδου

Θα μπορούσα να σου γράψω δεκάδες άρθρα, εκθέσεις προόδου,...

πάλι ουσία, πάλι εγώ

Κάνω συνέχεια τα ίδια λάθη μπλέκω σε ηλίθιους μπελάδες και...

Πού άφησες το παιδί, Γωγώ;

ζητάτε είδα μάτιαμε σκίζετε κομμάτια Στην κηδεία του παππού, ολονών...

Μια random Τρίτη

Δεν φανταζόμουνα πως έχεις τόσα θέματα που έκατσες κι είπες...

σαν να είμαστε δυο άτομα

Παίζει σε λούπα διαρκώς το πρώτο βλέμμα σου άνοιξες μια...

Ο Pierre Angelique

Ο Pierre Angelique μετρούσε τους ρόζους του τραπεζιού καθώς συλλογιζόταν Υπήρξε πάντα λογικός πολλοί τον κατηγορούσαν -δικαίως- για συντηρητισμό Ο Pierre Angelique έσπαγε τα δαχτυλίδια του καπνού και αναθυμόταν κάτι μικροκλεψιές στα νιάτα του δυο-τρεις φορές που έφτασε κοντά στον φόνο Ο...

Στα Ηλύσια Πεδία δεν μας περιμένει κανείς

Στα Ηλύσια Πεδία δεν μας περιμένει κανείς‒ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ AΡΕΩΣ ΟΜΩΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΑΡΧΙΚΑ ΜΑΣ Η γυναίκα σφουγγάρισε με χλωρίνη και δεν ήταν κανείς να περπατήσει ο μαθητής διάβαζε όλη τη νύχτα και το διαγώνισμα...

O τόκος

ΟΧΛΗΡΟ. Αίσθημα αδιόρατης ζήλιας που κυριεύει το ερωτευμένο υποκείμενο, όταν βλέπει το ενδιαφέρον του αγαπημένου πλάσματος να αιχμαλωτίζεται και να παρεκκλίνει σε πρόσωπα, αντικείμενα ή ενασχολήσεις που φαντάζουν στα μάτια του σαν...

Ζώντας στο ενοίκιο

  Όποιος έχει ζήσει στο ενοίκιο θα με καταλάβει. Το νοικιασμένο σπίτι σε διώχνει, ολοένα σε ξερνάει. Τα ίχνη των προηγούμενων ενοίκων σου προκαλούν ναυτία: η ραγισμένη γωνία του καθρέφτη, το κιτρινισμένο...

Το ρoζ στρώμα

Τις έριχνα κλεφτές ματιές καθώς επέπλεε πάνω στο ροζ στρώμα αναδυόμενη και βυθιζόμενη. Ένα τέλεια ακούνητο πτώμα με άσπρο βρακάκι μπάνιου και μαύρο καπέλο φεντόρα που απομακρυνόταν αργά και ακίνδυνα από την...

Τα δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ

Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ δεν ήταν τίποτα μπροστά στα κλάματα που μ’ έπιασαν όταν παρατήρησες τα κόκκινα υπολείμματα στα νύχια μου νομίζοντας πως δεν καθάρισα σχολαστικά κάποιο βερνίκι και σου απάντησα:   έτσι ματώνονται τα χέρια μου απ’ το...

30.12.16.

Μια αχλή, πώς να το πω, πηχτή, αλευρωμένη, σ’ όλα τα αντικείμενα, στους τοίχους, στο ασανσέρ, στις διακοσμητικές κορδέλες του δέντρου. Κάποιος αδέξιος γραφίστας πειράζει τη φωτεινότητα. Το τσιγάρο των θαμώνων θολώνει τους φακούς...