α-κριτικά

Εναντίον της πολιτικής ορθότητας: Μισέλ Ουελμπέκ ή η ποιητική του καθάρματος

Το μίσος είναι ιερό Εμίλ Ζολά Στην παρουσία κάποιου αναγνώστη του Ουελμπέκ είμαι έτοιμος να ξεσπάσω σε κραυγές. Γνωρίζω εξ αρχής ότι εκείνα που μας συνδέουν...

Γυρεύοντας λέξεις για το ανείπωτο: εμπόδια και δυνατότητες εκφοράς του ερωτικού λόγου

Ισχύς της γλώσσας: με τη γλώσσα μου μπορώ να κάνω τα πάντα: ακόμα -και κυρίως- να μη λέω τίποτε. Άφαντη η εικόνα του άλλου – στην οποία είχα προσκολληθεί και με...

Γράφουμε ψέματα για να πούμε την αλήθεια: ο storyteller και το δικαίωμα στη μνήμη

Πόσο πολλά πράγματα περνάνε διαρκώς στη λήθη, με κάθε ζωή που σβήνει, πώς ο κόσμος αδειάζει από μόνος του, καθώς κανένας δεν ακούει, δεν...

Georges Didi-Huberman, «Προσπαθώ βλέπω» (μτφρ.: ν.σ.)

Όταν λέω όταν κοιτάζω -όπως πριν από κάποιους μήνες, όταν κοιτούσα το απροσδιόριστο έργο του James Coleman, μια «βιντεογραφική εγκατάσταση (vidéographique installation) του 1998-2002»,...

Προλογικό σημείωμα για τα α-κριτικά: αγαπάμε την τέχνη, κάνουμε τέχνη – είμαστε τέχνη

Ι   Ιστορίες. Περνάμε τη ζωή μας ακούγοντας και βλέποντας ιστορίες. Η ιστορία μας είναι μια ιστορία ιστοριών – μια ιστορία των ιστοριών που συναντήσαμε τυχαία...

Για ένα έργο που ποτέ δεν μίλησε. Σκέψεις για τη θεατρική παράσταση Οι Δαιμονισμένοι του Konstantin Bogomolov

«Ο σκοπός της τέχνης – να προσβάλλει αξίες. Όχι να τις διαφυλάττει, όχι να τις προστατεύει, αλλά να τις προσβάλλει. Όσο πιο επιδέξια και...

Η φιλοσοφία ως έργο τέχνης: για τον Νίτσε και τον Ζαρατούστρα

Πρόλογος εν είδει απολογίας Πριν μιλήσω για τον Νίτσε και τον Ζαρατούστρα του, θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις που γεννήθηκαν απ' τη συνάντησή μας:  τον...

Ο γυναικείος αισθησιασμός στο 10 του Μ. Καραγάτση

«Δεξιά στα χασάπικα, με τα κρεμασμένα κρεατικά στα τσιγκέλια, η μυρουδιά της νεκρής στεριανής σάρκας δημιουργούσε αίστημα οσφραντικό πιο δυσάρεστο απ' την ψαρίλα. Το...