Τελευταίος ήλιος της άνοιξης
πρωινός, κιόλας δυνατός, ακονισμένος
Ήμασταν κάπου σε ένα βουνό της Πελοποννήσου
μετρώντας χνάρια από αρχαίους δρόμους
Θυμάμαι εκείνο το σίδερο του ήλιου
πώς μας χτυπούσε κατακέφαλα
και την παραλυτική τεμπελιά που μετάγγιζε
μέσα στα άγουρα σώματά μας
Πιο πολύ όμως θυμάμαι
ότι χιλιάδες κάμπιες ίδιες μεγάλα πράσινα μυρμήγκια
κατάπιναν γύρω τα πάντα
Ακόμα και οι πιο άγριοι και σκληροί θάμνοι
είχαν παραδοθεί στην αργή αφαίμαξη
σακατεμένοι και ανήμποροι
όπως εκείνα τα γύψινα κορμιά της Πομπηίας
Τα φύλλα τους ήταν στραβά και καχεκτικά
σαν τα σκουπίδια σε ένα σιδεράδικο
μια τερατογένεση δίχως τέλος
Απέναντι δυο λόχοι περίμεναν στο πεδίο βολής
Μεγάλοι διάδρομοι από καθαρό χώμα
έκοβαν την πλαγιά σαν λωρίδες υφάσματος
Οι χάρτινοι στόχοι μοιάζανε με άσπρα κουμπιά
σε ένα πελώριο κορμί γερμένο στο πλάι
Κάθε τόσο ακουγόταν ένα παράγγελμα
και αμέσως μετά ο κρότος των όπλων
έσκιζε το τοπίο σαν ψαλιδιά
Ύστερα πάλι ησυχία
Μόνο ο σιδερένιος ήλιος του τέλους της άνοιξης
και οι χιλιάδες κάμπιες που τρυγούσαν τη βλάστηση
Κάποτε φτάσαμε σε μια σκιά
σε κάτι βελανιδιές με όμορφα πράσινα φύλλα
και γύρω σπάρτα κίτρινα και αρωματικά
Εκεί μας βρήκε ο αγροφύλακας
με το πηλήκιο και τη θερινή στολή του
λείψανο ευγενικό της παλαιάς Ελλάδας
Έπιασαν να μιλάνε με τον δάσκαλο μας
για αρχαίους δρόμους και περάσματα
για ίχνη που δεν νίκησε ο χρόνος
Ο τελευταίος ήλιος της άνοιξης
περνούσε μέσα από τα φύλλα
και άπλωνε πάνω τους ένα δίχτυ από φως
τους έκανε διάτρητους, άυλους, έξω από τον χρόνο
δαιμόνια ευτυχισμένα ενός άλλου κόσμου
που εμείς ίσα που τον καταλαβαίναμε
ίσα που τον νιώθαμε, για λίγο
με τον άγουρο νου μας
*γπ