Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου
Ο φλοιός του εγκεφάλου και το μυοκάρδιο
Τα πόδια έμεναν ακίνητα
Οι πατούσες κολλημένες σε κρύο δάπεδο
Όπου κι αν πήγαινα ήμουν παιδί
Άνοιξα το κουτί με τις κλωστές και με βρήκα κι εκεί μεσα
Δεν αρκεί να λέμε αγάπη για να είναι αγάπη
Δεν αρκεί να λέμε είμαι για να είμαστε
Προσπαθούσα χρόνια να μη γίνω μια κούκλα σε βιτρίνα
Και τελικά είμαι το πιο μικρό κομμάτι κρυμμένο στο βάθος μιας μπάμπουσκας
Δεν ανοίγει άλλο
Ο,τι έχει μείνει τώρα είναι να πετάξουμε
*Γιάννα Τζιβελέκη
**πίνακας: Interior, (1898) Vilhelm Hammershøi