[Όταν κάποιος γεννιέται…]

Όταν κάποιος γεννιέται,
κάποιος πεθαίνει·
ταυτόχρονα, ξέρεις,
μπορεί ακόμα και στον ίδιο δρόμο
ή
στον από κάτω όροφο.

Όταν κάποιος τελειώνει
κάποιος άλλος μέσα στην χαρτοσακούλα αναπνέει·
ίσως και να είναι ο ένας
απ’ τους δύο.

Η ζωή είναι αμείλικτη,
στο άπειρό της με τρομάζει
μα
με κρατάει
γιατί μετράω την απόσταση
μεταξύ των δύο κι άλλων τόσων
και πάντα
σαν κάβουρας
προς πάσα κατεύθυνση μπορώ
να βαδίζω·
περισσότερο ή λιγότερο.

Νοβ

*Photo by: p.krinos

 

ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Την πιο βαθιά ώρα της νύχτας

Τον Αύγουστο την πιο βαθιά ώρα της νύχτας μια λιτανεία σπάει...

οξύ κι’ αλόη

Δεν ξέρω πως είναι να μην έχεις βαθιά συναισθήματα....

Αθηνά Αραπάκη, Δύο ποιήματα

Success Story Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα μια ιστορία επιτυχίας. Στα είκοσι έξι...

Μιχάλης Αντωνιάδης, Δύο ποιήματα

Πόλη, σε βλέπω Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω...