[Όταν κάποιος γεννιέται…]

Όταν κάποιος γεννιέται,
κάποιος πεθαίνει·
ταυτόχρονα, ξέρεις,
μπορεί ακόμα και στον ίδιο δρόμο
ή
στον από κάτω όροφο.

Όταν κάποιος τελειώνει
κάποιος άλλος μέσα στην χαρτοσακούλα αναπνέει·
ίσως και να είναι ο ένας
απ’ τους δύο.

Η ζωή είναι αμείλικτη,
στο άπειρό της με τρομάζει
μα
με κρατάει
γιατί μετράω την απόσταση
μεταξύ των δύο κι άλλων τόσων
και πάντα
σαν κάβουρας
προς πάσα κατεύθυνση μπορώ
να βαδίζω·
περισσότερο ή λιγότερο.

Νοβ

*Photo by: p.krinos

 

ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Μιχάλης Αντωνιάδης, Δύο ποιήματα

Πόλη, σε βλέπω Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω...

Μπάμπουσκα

Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου Ο φλοιός του...

«Εδώ στεκόμασταν πολύ»

Στο ντοκιμαντέρ Πικροδάφνες (2021), η Πάολα Ρεβενιώτη ξαναβρίσκεται με...

Γιώργος Ματαλλιωτάκης: Έξι ποιήματα

ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ Οι λύκοι μπήκαν στο σπίτι. Ήχοι από σπασμένα πιάτα στην...