N.Σ.

Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, σε έναν τόπο, άρα τη δημιουργία μιας δυνανατότητας, μιας δεύτερης ενδεχόμενης ζωής, μπας και ζήσω εκείνο που δεν έζησα, μπας και βρω τα πρόσωπα που πάντα ήθελα να δω αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Μια δεύτερη ευκαιρία λοιπόν ― μάλλον αυτό γυρεύω.

Ημερολογιακές καταγραφές | 2532026

Κοιτούσα σήμερα το κενό από το παράθυρό μου. 8ος...

Τόση γνώση που έγινε ασήκωτη

Όταν βλέπω τον Τραμπ να τσακώνεται με καθηγητές και...

Το πένθος είναι γένος θηλυκού

Υπάρχει ένα είδος διανοούμενου, γένος συνήθως αρσενικού, για τον...

Για τους βανδαλισμούς των εικόνων

Ο βανδαλισμός πάντως έργων τέχνης έχει μια άλλη πτυχή...

Τα ανεκτέλεστα έργα

Στον Δημήτρη, για όσα δεν προλάβαμε Ζωή δεν είναι μονάχα...

Ο ξένος και η κότα

To ήξερα ότι ήταν τρελός σας λέω, το ήξερα, και τι όμως; όλοι τρελοί είμαστε, άσε που τρεις μέρες συνεχώς μεθυσμένοι, όλα μπορούσες να τα περιμένεις, ειδικά εκείνη τη νύχτα είχαμε γίνει...

Ιδεολογία, τέχνη και λαϊκή αγορά

  Αργός περιπατητής ακολουθών  των φευγαλέων σκέψεών μου τον ειρμόν, βυθισμένος εις τα σκότη των κενών ονείρων μου. Μ. Μητσάκης, Ομιλίαι του δρόμου Στον flâneur της οικουμένης, Δημοσθένη   Σε πείσμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής πολιτικής των δυτικών...

Σκέψεις για τον ελληνικό στρατό: προς έναν κομμουνισμό του σκατού

  Μύδροι εξαπολύονται τα τελευταία χρόνια για την αχρηστία της στρατιωτικής εκπαίδευσης. Ο στρατός γίνεται και αυτός βορά μιας μεταμοντέρνας κυρίαρχης σκέψης που ό,τι συγκροτεί την εθνική μας ταυτότητα το σχετικοποιεί και χλευαστικά...

Ένα τίποτα ζητάει να μιλήσει

Άκουσα τον παλμό ανάμεσα στα στήθη της, την ευωδία που ραίνει το χαμόγελό της. Νόμισα για μια στιγμή πως το ανεκπλήρωτο την ομορφαίνει· μα λέξεις δεν βρέθηκαν να περιγράψουν την ομορφιά της Φωκάς,...

Συν-ύπαρξη

Η στιγμή είναι στη σχισμή που το πρόσωπο διακρίνεται από κάθε στιγμή από κάθε πρόσωπο   Η σχισμή είναι στη στιγμή που το πρόσωπο βλέπεται μόνο στον εαυτό του μόνο στη στιγμή   μόνο στη σχισμή   Μόνος εκεί ανταπόδοτα ανυποχώρητα·   Για να γίνει αυτό πλέον: ο εαυτός του   Αυτός μόνο πλέον. Μόνον αυτός   Ή, το...

Το Μπρελόκ Γουρούνι

  Στη Μαρία, τη μόνη που εκτίμησε   Τα πράγματα, τα αντικείμενα και οτιδήποτε ονομάζουμε σχηματικά ως «ύλη» δεν είναι νεκρές παρουσίες και δεν υπάρχουν καθαυτά. Υπάρχουν μόνο στο βαθμό που τους αποδίδεται ένα νόημα...

Η αλήθεια πίσω απ’ την κατεδάφιση του Phylax

  Την προηγούμενη Τετάρτη έλαβα μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή· το περιεχόμενό της ίσως να σοκάρει, ίσως να αγνοηθεί, ή ακόμη και να απαξιωθεί ως ανοησία, σε κάθε ενδεχόμενο όμως ρίχνει ένα κάποιο φως σε...

Για ένα έργο που ποτέ δεν μίλησε. Σκέψεις για τη θεατρική παράσταση Οι Δαιμονισμένοι του Konstantin Bogomolov

«Ο σκοπός της τέχνης – να προσβάλλει αξίες. Όχι να τις διαφυλάττει, όχι να τις προστατεύει, αλλά να τις προσβάλλει. Όσο πιο επιδέξια και ραφιναρισμένη είναι αυτή η επίθεση, τόσο πιο πολλές...