N.Σ.

Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, σε έναν τόπο, άρα τη δημιουργία μιας δυνανατότητας, μιας δεύτερης ενδεχόμενης ζωής, μπας και ζήσω εκείνο που δεν έζησα, μπας και βρω τα πρόσωπα που πάντα ήθελα να δω αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Μια δεύτερη ευκαιρία λοιπόν ― μάλλον αυτό γυρεύω.

Ημερολογιακές καταγραφές | 2532026

Κοιτούσα σήμερα το κενό από το παράθυρό μου. 8ος...

Τόση γνώση που έγινε ασήκωτη

Όταν βλέπω τον Τραμπ να τσακώνεται με καθηγητές και...

Το πένθος είναι γένος θηλυκού

Υπάρχει ένα είδος διανοούμενου, γένος συνήθως αρσενικού, για τον...

Για τους βανδαλισμούς των εικόνων

Ο βανδαλισμός πάντως έργων τέχνης έχει μια άλλη πτυχή...

Τα ανεκτέλεστα έργα

Στον Δημήτρη, για όσα δεν προλάβαμε Ζωή δεν είναι μονάχα...

Γράφουμε ψέματα για να πούμε την αλήθεια: ο storyteller και το δικαίωμα στη μνήμη

Πόσο πολλά πράγματα περνάνε διαρκώς στη λήθη, με κάθε ζωή που σβήνει, πώς ο κόσμος αδειάζει από μόνος του, καθώς κανένας δεν ακούει, δεν ζωγραφίζει και δεν διηγείται τις ιστορίες που μένουν...

Ημερολόγιο καραντίνας: ο Μπετόβεν και τα περιστέρια

Την ημέρα που επισημοποιήθηκε η παράταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας «για τουλάχιστον έναν μήνα ακόμη», όπως χαρακτηριστικά ανακοίνωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, συμπλήρωνα ήδη τριάντα μέρες χωρίς να βγω από το σπίτι. Το χρόνιο άσθμα...

Πριν και μετά την πανδημία: ανάπτυξη, πρόοδος και θνητότητα στην ιική πραγματικότητα

Νεκροί και μόνο επειδή έζησαν Αυτοί είναι η μοναδική μας θρησκεία και ηθική Νυν και αεί. Κ. Παπαγιώργης, Ζώντες και Τεθνεώτες   Γαλλία, τέλη του 19ου αιώνα. Οι φιλοσοφικές και επιστημονικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού προκαλούν θαυμασμό, οι...

Προλογικό σημείωμα για τα α-κριτικά: αγαπάμε την τέχνη, κάνουμε τέχνη – είμαστε τέχνη

Ι   Ιστορίες. Περνάμε τη ζωή μας ακούγοντας και βλέποντας ιστορίες. Η ιστορία μας είναι μια ιστορία ιστοριών – μια ιστορία των ιστοριών που συναντήσαμε τυχαία ή κάποτε διαβάσαμε. Διαλέγουμε την πιο ταιριαστή αφήγηση,...

Georges Didi-Huberman, «Προσπαθώ βλέπω» (μτφρ.: ν.σ.)

Όταν λέω όταν κοιτάζω -όπως πριν από κάποιους μήνες, όταν κοιτούσα το απροσδιόριστο έργο του James Coleman, μια «βιντεογραφική εγκατάσταση (vidéographique installation) του 1998-2002», έργο τόσο μυστηριώδες που κανένας τίτλος δεν βρέθηκε...

«Happy Death Day»

Ο Γιώργος και η Κατερίνα ήταν ανέκαθεν άτομα αντιδραστικά. Και αυτό όχι με τον τρόπο μιας σνομπαρίστικης ελίτ ή κάποιου επηρμένου μπουρζουά· όχι-όχι, δεν είναι καθόλου αυτό, απλώς ο Γιώργος και η...

« Θλιβερή η ζωή του ανθρώπου…»

Le ciel est blue Λέμε συχνά για το μεγαλείο της φύσης, για τις όμορφες εικόνες που μας χαρίζει, για τους θεσπέσιους ήχους και τις πλούσιες μυρωδιές της. Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν μας...

Στοίχειωμα

L'homme est un adolescent diminué. M. Houellebecq Σάββατο βράδυ, νύχτα πανσέληνη, καθισμένοι αναπαυτικά σε θέσεις καβατζωτές. Ένα απαλό ανοιξιάτικο αεράκι ραπίζει γλυκά το πρόσωπό μου. Είχα κάνει τη σωστή επιλογή: ταινία σε θερινό σινεμά...