N.Σ.

Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, σε έναν τόπο, άρα τη δημιουργία μιας δυνανατότητας, μιας δεύτερης ενδεχόμενης ζωής, μπας και ζήσω εκείνο που δεν έζησα, μπας και βρω τα πρόσωπα που πάντα ήθελα να δω αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Μια δεύτερη ευκαιρία λοιπόν ― μάλλον αυτό γυρεύω.

La Joie de vivre

Στην Κατερίνα   Τα παιδιά δεν αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους...

Ημερολογιακές καταγραφές | 2532026

Κοιτούσα σήμερα το κενό από το παράθυρό μου. 8ος...

Τόση γνώση που έγινε ασήκωτη

Όταν βλέπω τον Τραμπ να τσακώνεται με καθηγητές και...

Το πένθος είναι γένος θηλυκού

Υπάρχει ένα είδος διανοούμενου, γένος συνήθως αρσενικού, για τον...

Για τους βανδαλισμούς των εικόνων

Ο βανδαλισμός πάντως έργων τέχνης έχει μια άλλη πτυχή...

Για ένα έργο που ποτέ δεν μίλησε. Σκέψεις για τη θεατρική παράσταση Οι Δαιμονισμένοι του Konstantin Bogomolov

«Ο σκοπός της τέχνης – να προσβάλλει αξίες. Όχι να τις διαφυλάττει, όχι να τις προστατεύει, αλλά να τις προσβάλλει. Όσο πιο επιδέξια και ραφιναρισμένη είναι αυτή η επίθεση, τόσο πιο πολλές...

O Πέρσης και η μπριζόλα

Ο Αζώρ είναι ένα μικρό, μα έξυπνο σκυλάκι. Νομίζεις πως ανθρώπου ψυχή είναι κλεισμένη σ’ αυτό το όμορφο ζώο. Κ. Γ. Καρυωτάκης, «Ο Αζώρ και ο λωποδύτης» Εκεί κάπου πρέπει να ήταν. Γύρω στις...

Το «Θαλασσοπούλι»

Και είμαι, νιώθω, πια ένας μεγιστάνας του ελάχιστου Γ. Σκαμπαρδώνης    Ήταν κάπου στα μέσα Ιουνίου όταν μπήκαμε στο «Θαλασσοπούλι», το καράβι της γραμμής που κατευθυνόταν στα δύο ερημικά νησάκια απέναντι απ’ την Αστυπάλαια,...

Ο λιαζόμενος σκύλος

Κοιμάμαι μετά βίας τις τελευταίες μέρες. Ακόμη και όταν τελικώς αποκοιμάμαι, κάποιος εφιάλτης με αγκαλιάζει σφιχτά μετατρέποντας τον ύπνο μου σε μαρτυρική διαδικασία. Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, λες και είμαι κουρδισμένο ξυπνητήρι, κάθε...

Για τον ανθρωπιστή του Facebook

  Διαβιώντας σε μια ιντερνετοκρατούμενη εποχή ερχόμαστε αντιμέτωποι με προκατασκευασμένες ψευδαισθήσεις. Οι πληροφορίες, οι εικόνες, τα πρόσωπα, τα γεγονότα – θλιβερά και μη- έρχονται κατά πάνω μας με τη μορφή μιας χιονοστιβάδας...

Ποίηση για καλή χρονιά (ανθολογώντας τον Φωκά)

Στα σκυλιά μου.   Δεν μ' αρέσουν οι ευχές της περίστασης.  Μάλλον έχω ένα γενικότερο ζήτημα με την αυστηρή προσαρμοστικότητα στην κατάλληλη συγκυρία. Αντιθέτως, πιστεύω πολύ στην αταξία. Συχνά η αταξία αυτή διαρρυγνύει...

Ο Άγιος Βασίλης και το ξύλινο αλογάκι

  Γράφω στο πάγκο ενός μπαρ. Είναι Χριστούγεννα. Η κάβα είναι στολισμένη με μπλε λαμπιόνια και κάπου ανάμεσα στα ποτά βρίσκονται τα χριστουγεννιάτικα ενθύμια: το ξύλινο αλογάκι, που το καβαλάει ένας μυστακοφόρος...

Η φιλοσοφία ως έργο τέχνης: για τον Νίτσε και τον Ζαρατούστρα

Πρόλογος εν είδει απολογίας Πριν μιλήσω για τον Νίτσε και τον Ζαρατούστρα του, θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις που γεννήθηκαν απ' τη συνάντησή μας:  τον Νίτσε δεν τον καταλαβαίνεις. Τον Νίτσε δεν τον...