Παρ’ όλα αυτά,
δεν έχει ξεχάσει το στόμα μου να χαμογελάει
κι εγώ το αφήνω
(Αναγνωρίζω την απόγνωση
διότι θήτευσα κάποτε στη χαρά)
Θυμάται ακόμα το στόμα μου να χαμογελάει
κι εγώ το αφήνω
είναι ένας τρόπος κι αυτός...
Θα μπορούσαμε και να έχουμε μείνει σιωπηλοί
Και θα αρκούσε που μου πήρες εκείνα τα τριαντάφυλλα απ' τον Πακιστανό
Και ο Πακιστανός σε αποκαλούσε αδερφό
Και τα χείλη μου μιμούνταν ασυνείδητα τα λόγια σου
Όπως τότε...
Τα ποιήματα που σου γράφω τα σαββατόβραδα
δεν μπορούν να περιμένουν
να ξεμεθύσεις, να ξυπνήσεις, να απομονωθείς
ή να βρεις τις κατάλληλες συνθήκες φωτισμού
(δεν είναι δα και καμιά φιλοσοφία)
πάντα το ίδιο θέλω να σου πω:
ότι...
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου και βλέπω τη Θάτσερ
Τον Καλιγούλα
Τον Ιούδα τον Ισκαριώτη
Τον γνωστό σκηνοθέτη
Εκείνους που «τα φάγανε» όσο εμείς δουλεύαμε
Τον Κορκονέα
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου και βλέπω την Τζένιφερ Άνιστον (ενώ με λένε...
Θα ’θελα να μη διάβαζες εκείνα τα ποιήματα
Είναι ο υπέρηχος εξέταση επώδυνη
Και ο ραδιολόγος ένας ντέτεκτιβ που ψάχνει ύποπτες σκιές
Θα ’θελα να μη διάβαζες εκείνα τα ποιήματα
Όχι χωρίς το ιστορικό του ποιητή...
Έρχονται αλλιώς πλέον οι άνθρωποι κοντά
Οι χειραψίες βγήκαν απ’ τη μόδα
Πρόσωπα δίχως σώμα
Καθείς στο πιλοτήριό του να εκπέμπει
Τους παρασιτικούς του μονολόγους
Σ’ ασύντακτα και άνοσμα παραληρηματικά ρεψίματα
Σε άλλη χώρα ο καθένας, άλλη πόλη...
Δεν βγάζουν νόημα του κόσμου τα παράλογα
Σαν μελαμίνες ξεχυλώνουν τα εξάμετρα
Μπάζουν νερά πλέον κι οι άνθρωποι· ας φύγουν
Μόνο τα πράγματα που αγόρασα αξίζουν.
Είναι τα πόδια μου χτισμένα στο τσιμέντο
και απ' τις παλάμες μου φυτρώνουνε ιστοί
κάνω αναζήτηση μα έχει χαθεί το κέντρο
τρώω, κοιμάμαι κι αγαπιέμαι καθιστή.
*στη φωτογραφία, ο Ζήσιμος Λορεντζάτος παρέα με τη γάτα του
