Φιλοξενία στο καβούκι

Ανορθόγραφα, ημικλινή τα συναισθήματα, γέρνουν απο την ελαφρότητα τους. Περιχαρακωμένη ενδοσκόπηση, ρηχός ο κόσμος αφού δεν μοιράζεται. Και εσύ, κάπου εκεί, δισταγμός ελαφροπάτητος. Δεν έγραψα ποτέ το όνομά σου Δεν ταίριαξε. Επαναλαμβανόμενα...

Τελευταίος ήλιος της άνοιξης πρωινός, κιόλας δυνατός, ακονισμένος Ήμασταν κάπου σε ένα βουνό της Πελοποννήσου μετρώντας χνάρια από αρχαίους δρόμους Θυμάμαι εκείνο το σίδερο του ήλιου πώς μας χτυπούσε...

Ναι, είναι η πρώτη φορά που κάνω tattoo. Το έχω σκεφτεί καλά ναι. Ξέρετε έχω ένα σημάδι. Να εδώ στο αριστερό χέρι κάτω από τον...

Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, στα όνειρά της πάντα ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος. Ακόμα κι αν το όνειρο ήταν χαρούμενο, ο ήλιος...

Αγαπιόμασταν αποσπασματικά, σαν το τελευταίο δεκάλεπτο στο μπάσκετ. Νέα, διατάξεις και ανατροφοδοτήσεις, συστήματα… Επεξηγήσεις… Παύσεις συνεχείς. Αγαπιόμασταν ανά διαστήματα. Ανταλλάσσαμε κινήσεις εντυπωσιασμού, μια εγώ, μια εσύ. Τι θα πω εγώ, τι θα πεις εσύ. Απαράδεκτα...

– Κατέβα πρώτη. – Δε θέλω. Προτιμώ να μείνω εδώ, αναπαυτικά καθισμένη. Ας μην πάρω ακόμη την ευθύνη μου. Το μέρος μοιάζει ίδιο. Κι αυτός ο δρόμος. Με χίλια τραγούδια με...

Την ώρα του Καθήκοντος Τιμή και Δόξα στους πεσόντες της υπαλληλικής μάχης, είτε από την πλήξη τη δική τους είτε ‒κυρίως‒ από την πλήξη των...

του Ανδρέα Μαράκη Μυστικιστική, απότομη, αμυδρά φωτισμένη. Στην ποίησή του, ο Andres Allan αντανακλά τον εαυτό του και το φυσικό του περιβάλλον. Γεννημένος το 1964,...