Φιλοξενία στο καβούκι

Γενάρης

Σήμερα ένιωσα πάλι αυτή τη μοναξιά που νιώθουν τα παιδιά χωρίς καθρέφτες. Δεν ξέρω αν δεν αντισταθήκαμε αρκετά αλλά οι πόλεις μας γίνανε φυλακές και δεν έχει...

17 Ν

Πρώτο στενό μετράω δέκα. Δε στρίβω. Δεύτερο πέντε καλύτερα το επιχειρώ αλλά ήταν απλά κρυμμένοι. Περνάω ανάμεσα Μπλε πράσινοι. Στη Στουρνάρη χάνω το μέτρημα. Κλούβες, μηχανάκια καπελάκηδες και ρόμποκοπ ριγέ ταινία. Φτάνω. Περνάει η...

Μικρός απολογισμός ενός Αυγούστου*

Στον ν.σ. και το camping Chania για τη φιλοξενία Τα τζιτζίκια Η πελώρια μονστέρα πλάι στη φουντωτή φτέρη Οι θεσπέσιοι κώλοι Η πολιτική ορθότητα στην Τέχνη – γιατί ο...

Σχετικά με τα ροδάκινα: μία συνέχεια

Αγαπητέ Θ., αγαπητέ Θήτα. Πάνε χρόνια που κυνηγώ το γύρισμα εκείνου του λαιμού, εκείνων των μαλλιών τον κυματισμό, μια γενικότερη στάση. Είχα ξεχάσει τα γυαλιά....

Τρεις πολύ σύντομες πράξεις

Σε φίλησα πριν μπεις στον ηλεκτρικό για να πας στους γονείς σου να περάσεις την καραντίνα. Γύρισα σπίτι και μύρισα στο πάπλωμα την κολόνια...

Το τέλος του κόσμου

Χρόνια τώρα πάλευα να το εξομολογηθώ και τώρα που οι συνθήκες με αναγκάζουν δε βρίσκω κάποιο λόγο να προβώ στην εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας....

Μικρή των προσδοκιών λουτρόπολη

Πηχτή, κολλώδης δυστυχία σαν πίσσα που έχει γίνει ένα με την άσφαλτο καιγόμενη κάτω από τον ήλιο της κεκαλυμμένης σου ευγένειας. Μια προσπάθεια κάλυψης αυλακώσεων...

Αίμα στα χέρια μου // Νίκος Κάππα

Αίμα στα χέρια μου Το αμάξι που πέθανε μέσα ο γάτος μου, μου δημιουργεί τώρα πια μια νοσηρή απέχθεια. Είναι λες και η μυρωδιά του θανάτου...