[Έξι ποιήματα]
GRIM-ΑΤΣΑ
Είναι κάτι άνθρωποι που
Το πρόσωπό τους τείνει με τα χρόνια
Να παγιωθεί σε μια μοναδική γκριμάτσα-
Λες κι η ζωή τους όλη εκεί τους οδηγεί:
Σ’ ένα προσωπείο που σμίλεψε ο καιρός
Οπή οπή, ζάρα τη ζάρα –
Μια κερδισμένη χαρακιά
Για κάθε ζαριά που χάθηκε
Παίζοντας με την πλάτη στην άβυσσο.
Κι εντωμεταξύ, οι γερανοί του χρόνου
Δουλεύουν ακούραστα
Στα λογής-λογής λιμάνια των αποχωρισμών,
Φορτώνοντας τα πρόσωπα με βάρη
Απρόσμενα,
Που θα μεταφέρουνε μετά στην άλλη όχθη – εκεί,
Στου Τέλους το μεγάλο τελωνείο.
(Και πόσοι έχουν άραγε τον οβολό
Για να δωροδοκήσουν το Χάρο
Άχαροι έτσι όπως φτάνουν;)
Κι εκεί στις αποβάθρες, τα πρόσωπα
Ολοένα βυθίζονται
Με τις καρίνες τους να τρίζουν˙
Ολοένα ζαρώνουν
Κάτω από φορτία διαδοχικά:
Δοχεία γεμάτα με απερίσκεπτ’ απορρίμματα χαρών
Που πλήθυναν τόσο
Ώσπου τις πνίξαν,
Φιάλες ξέχειλες μ’ αίματα ματαιώσεων
Μικρών ή και μεγάλων,
Κοντέινερ με ποιος ξέρει τι τετριμμένες λύπες,
Βαρέλια γεμάτα χολή από αποτυχίες που δε λησμονήθηκαν,
Μα και κάλπικες επιτυχίες, κούφιες,
Που κατά βάθος αυτές ζυγίζουν πιο πολύ.
Κι οι λαθραίες ελπίδες που τις έπιασαν στην είσοδο,
Λυπημένες, μένουν πάντα στο λιμάνι να κοιτούν
Τα πρόσωπα που φεύγουν
Λυγισμένα.
Ηράκλειο, Φθινόπωρο 2020
Φιλοξενία στο καβούκι
*Γιώργος Ματαλλιωτάκης
**πίνακας: Θάλασσα από πάγο (στο πρωτότυπο: Das Eismeer), (1823-24) του Caspar David Friedrich
... περισσότεραλιγότερα
![Γόρδιος [Δ]εσμός](https://saligari.net/wp-content/uploads/2022/03/145307717_138714171404397_1764725830002063_n-768x524.png "Γόρδιος [Δ]εσμός")
