Φιλοξενία στο καβούκι

Σπουδή στον Θάνατο

Είκοσι χρόνια δεν έφτασαν Ξάπλωνα μπρούμυτα, ξάπλωνα ανάσκελα Στους τάφους των δολοφονημένων φίλων Στους θανάτους των όμορφων κοριτσιών Στα νεκρά χαμόγελα Στα δωμάτια των...

Καθημερινότητα

Χθες πέθανα. Προχθές πέθανα. Και αντιπροχθές. Για να μην κουράζω, πεθαίνω σταθερά και μονότονα εδώ και καμιά εφτακοσαριά μέρες. Πεθαίνω όμως λίγο, λίγο με...

Όλα καλά

Όλα καλά ρε, όλα καλά Και που τρύπησαν τα παπούτσια μου και μπάζουν οι χειμώνες που παράπεσε η ζωή μου, μεταξύ των καλοκαιριών που...

10/1/2018

Κι εκεί που παραμιλούσε μόνη της πως τίποτα δεν υπάρχει, κανείς... Μόνο φίδια και κρύο, ούτε λεφτά ούτε τσιγάρα/ Κλάματα υγρά, βογγητά, ξεχειλισμένα τασάκια,...

Φλόιντ

Ο κόσμος τους μυρίζει μουνί, κόκα και κοινωνική καταξίωση. Δεν ζηλεύουν κανέναν, δεν πιστεύουν στη μοίρα που ήταν τόσο γενναιόδωρη με την πάρτη τους,...

Ο καλός γίγαντας

Ψάχνω να σε βρω, γίγαντα καλέ, που υπήρξες παρεξηγημένος. Ήσουν γίγαντας, και αυτό ήταν τρομακτικό για τους υπόλοιπους νάνους. Μετά σ’ έχασα και εγώ...

Ανδρέας Μπρετονάκης (απόσπασμα από το “Αρκάνα 17”)

Υπάρχει ο κραδασμός ενός άστρου πάνω απ΄ ο,τι επιχειρεί την ανθρώπινη επαφή και υπερήφανα την αποφεύγει αμέσως, όπως τα κοριτσάκια (τελευταία η κόρη των...

Τά πιό μεγάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα.

  ἔνοικος τώρα τοῦ παντοτεινοῦ, κεκυρωμένος. (Τ. Σινόπουλος, «Περίπου βιογραφία», Νεκρόδειπνος)   Καθώς ξερνοῦσε τοῦ ἠφαιστείου ἡ οὐρήθρα καπνoύς πυκνούς, θραύσματα πέτρας καί ἀέρια, τοῦ Τίτου Κλαύδιου στο μυαλό μπῆκε ἰδέα νά...