Φωκάς

Πώς με κοιτούσε μεσ’ τα μάτια ο ποιητής πίσω απ’ τα ερέβινα γυαλιά μ’ ένα ελαφρύ μειδίαμα, Τι διάολο να γράψω. Πονά η πλάτη μου φρικτά.   Οι λέξεις και το νόημά τους τα άκρα ενός συνεχούς, είμαι καυλωμένος τέντα απ'...

Χαμογελάστε, χαμογελάστε πλατιά! Να λέτε: ακόμη μία μέρα —ευλογία μεγάλη—, τι χαρά, θε΄μου, τι χαρά, να κλαίω από χαρά, να πλαντάζω από χαρά, να σπάει η καρδούλα μου σε κομματάκια εγκαρτέρησης. Να λέτε...

στον π. κρίνο Πατάω καρδούλες σε σχόλια αδιάφορα Αιδοία και πέη στην οθόνη κολλημένα Λέω ο μάγκας, κοίτα ρε, πως τα κατάφερα Το χόρτο έκοψα, μαζί και σένα   Είν’ η κατάβαση του δείκτη μου ανώφελη Μάταιο το τίναγμα...

χωρίς υπάλληλο στην έκδοση εισιτηρίων ακόμη και με μάσκα ο μπάτσος ζέχνει του τελευταίου συρμού, εμείς, σε αποστάσεις   βάρυνε η κιθάρα δέκα τόνους χρόνια αξημέρωτα τα ίδια ακόρντα δολώματα σε γάμπες σε στήθη γυναικεία   οι ίδιες λέξεις —νάρκες— να βγαίνουν και...

♦   Δεν σβήνω, όσο και να πίνω Και να χορταίνω ηδονή, μία ακόμη   Χάδια, αφήσανε στα μπράτσα μου σημάδια Φιλιά, που στον λαιμό μου τώρα πλέκουνε θηλιά   Λαγνεία, αντίδοτο πικρό για την ανία  Και τέρψη, πέπλο στιλπνό της...

Ακονίζω το μυαλό μου με μεταφορές και ρίμεςαπό έξυπνα στιχάκια έχω δώδεκα ντουζίνεςπνεύμα χτίζω από ατσάλιδωδεκάωρα στα βιβλίαγια το νόημα της ζήσης δεν μου έμεινε απορίαΚαι κουνιέμαι πίσω-μπροςκαι κουνιέμαι μπροστά-πίσωπάνω στο παρκέ...

Το καλοκαίρι καταργούνται οι στηθόδεσμοι,ειν' απροσμέτρητη η χαρά του ερωτοδίφη,το καλοκαίρι που της σάρκας οι αναδασμοίμηρούς υπόσχονται, γλουτούς γλυκείς και στήθη,στων ακτημόνων τις ορέξεις που συνήθωςσβήνουν ανώφελα στης φαντασίας το βύθος.Το καλοκαίρι...