Φιλοξενία στο καβούκι

          Στον Κώστα Δημολίτσα Ροζικλαίρ με ακούς; σου αφιερώνω μια ωδή !   Πατησίων 12 ξεκίνησε η b-movie, τα μάτια όλων κόλλησαν στην οθόνη, ενώ οσμή ρέγγας και θυμίαμα βερνικιού λιβάνιζαν την αίθουσα   Ροζικλαίρ,...

Λίγη δικαιοσύνη για τους ανθρώπους που δεν γεννήθηκαν ακόμη... Οι ψυχές των νεκρών μας ζωντανεύουν στα σύγχρονα οδοφράγματα, στον ύπνο μας ακούμε τα ουρλιαχτά τους για δικαίωση! Έτσι και πάψει...

Πάντα σου άρεσε να είσαι κρυφός, να μην γράφεις, να μιλάς βαθιά μόνο στους λίγους που είχες ενδιαφέρον να σε βυθομετρήσουν. Τώρα τραπεζοϋπάλληλος στο Γιακούτσκ, με...

    Έτρεξα και βρήκα τη βιτρίνα στη Χαριλάου Τρικούπη που είχε το μουσικό κουτί με τη νεράιδα, να τ’ αγοράσω. Πάει πέρασε ο καιρός...

  Μέσα σε ένα τεράστιο σώμα, εμφανίζεται η αγαπημένη μου γάτα με δυο νεκρά χέρια, απαλά, που έχουν για διάκοσμο πέντε αγαθές λεπίδες. Γέρνει στο έδαφος, σαν τον χώρο διασκορπισμένων μυρμηγκιών...

Εκείνο το δωμάτιο είχε ένα μικρό μπάνιο που κάθε πρωί, όταν το έβλεπε ο ήλιος, γέμιζε φως: ένα μεγάλο παράθυρο με γαλακτερό τζάμι σκόρπιζε μέσα το φως που πολλαπλασιαζόταν στα λευκά πλακάκια. Ήταν ένα...

Είναι οι εκδοτόκαυλοι πολλοί σ’ αυτό τον χώρο. Σ’ εμέ ελκυστικότατοι, συνήθως-δυστυχώς. Του Καστανιώτη κάποτε γνώρισα ένα φιόρο και τους γραφιάδες μίσησα, άπαξ διά παντός.   Έβγαλε μια μετάφραση,...

Φτηνός καφές, λαθραία τσιγάρα, ρακί και ψιλή κουβέντα χαράματα. Στο γωνιακό καφέ της γειτονιάς οι εργάτες συναντιούνται με τα λεκιασμένα ρούχα της δουλειάς Συζητάνε για τη φτώχεια τους, που συνηθίσανε, πότε στα ελληνικά πότε στα αλβανικά, πάντα αθυρόστομα, φυσάνε...