Ποιήματα

Σήμερα το πρωί μια κόκκινη τουλίπα φύτρωσε (...) την έκοψα την έκαψα την πάτησα -δεν την αγάπησα-   Σήμερα το πρωί μια ολόλευκη πεταλούδα πέταξε (...) την έπιασα την έπνιξα την έλιωσα -δεν την πρόσεξα-   Βλέπετ' εγώ  μολύβι δε κρατώ μήτε...

"Ο οχευτής των ονείρων, η ψυχή τ' ανθρώπου..." ⊗ Τον είχε μόνο να τον βρίζει και να επαίρεται, πως άντρας -σαν αυτόν- ποτέ δε θα γινόταν. Δεν...

πρώτα φώναξα δυνατά, μετά απομονώθηκα κάποτε πρόδωσα και ύστερα μετάνιωσα και επειδή τιμωρήθηκα και συγχωρέθηκα έχω μισήσει αυτόν που λάτρεψα και καταστρέφω ό,τι φτιάχνω   λοιπόν, γι’ αυτό: βλέπω το φεγγάρι...

Ήρθε, ήρθε ο άσωτος υιός Και τα μοσχάρια, τα ’χαμε φάει όλα Και την περιουσία του ο πατέρας την έριξε στην τράπουλα Και η μητέρα...

Δύο παχύσαρκοι τοξοβόλοι, φέροντας ενδύματα και τίτλους μασoνίας κατασκοπεύουν τις σκιές των κουνουπιών τα βράδια. Τις αιχμαλωτίζουν και τις βαλσαμώνουν.   Ένας μαύρος σκύλος, καθοδηγούμενος από το φόβο του θανάτου πηγαίνει...

Ἐκτραφεὶς ἀτημελῶς, ταϊσθεὶς ἐκ τῆς προικὸς τῆς δόξης,   ἀποδιώχνω τοὺς καημοὺς μὲ λυτρωτικὰ ρετοὺς τῆς ὄψης …………………. Ἀνηδόνως ἐπιζών, μὲ τὸ πνέμα μου ὀκνηρὸν κι ὀλίγο,   θὲ δικαίως νὰ μοῦ ποῦν κι οἱ ἡρῶοι ποὺ...

Ο Αγαθός Βασιλιάς δε θανατώνεται ποτέ, δεν αποθνήσκει. Το προσωπείο του θανάτου δε γνωρίζει.   Μονάχα υπό το φόβο του αντιπάλου στρατού -του σκοτεινού του εαυτού- ασφυκτιά και παραδίνεται, αποδέχεται κι αφήνεται.   Ωώ!...

i) παζαρεύοντας τις αναμνήσεις κάτω από θριματάκια φούντας και χυμένα βρακιά σκίζω σελίδες   οι σελίδες είναι μουνιά στεγνά η ηδονή και άλλες ιδέες του σώματος   ii) η διχοτόμηση των σημείων οι τομές δέρμα σκαμμένο από...