Πρίγκιψ Κρίνος

Σκονάκια, γόπες, προφυλακτικά: Να είσαι άνθρωπος θα πει Να μάθεις να μαζεύεις τα σκατά σου (Όσο Ντελέζ και να διαβάσεις, μελισσούλα μου Πάλι και πάλι θα κοιμάσαι μόνη) Μ' όσους αράζω, εξάλλου, Μόνοι κοιμούνται Και παραγγέλνουν Ανοίγουν την...

Αυτό που χρειάζεται να καταλάβεις είναι πως, όταν παραβαίνω τον νόμο, μου αρέσει να παραμένω νομοταγής Κι ότι οι άνθρωποι είναι για μένα ό,τι κι η θάλασσα τον Μάρτιο μου αρέσει να βάζω τα πόδια μου στο...

Μπροστά στον μετρονόμο της πατούσας σου που πλησιάζει το κρεβάτι  δεν δίνω δεκάρα για τον πόλεμο τις τρύπες της ατμόσφαιρας την υπερθέρμανση του πλανήτη τις ανισότητες αυτής της ψαλίδας που όλο ανοίγει σε σπαγκάτο κι όταν υψώνεται...

Διάβασα εκείνα τα σονέτα σου, Θανάση* ξεροκατάπια, ίσιωσα λίγο τα γυαλιά μου τι να σου λέω, έχω μπλέξει στα δικά μου (πού σουνα, φίλε, τον χειμώνα σ’ είχα χάσει) Ωραίος κι άνετος στα μπαρ των Εξαρχείων στιχάκια...

Όταν κάθεται στα μαλλιά σου το μαύρο σύννεφο δεν χρειάζεται να μου ζητάς συγγνώμη Δεν χρειάζεται να μου ζητάς συγγνώμη που πίνεις τα κρασάκια σου και τσαμπουκαλεύεσαι με τις χαρτοπετσέτες Και δεν χρειάζεται ν' απολογείσαι για τους μαύρους...

Περισσότερο κι απ’ τις ασθένειες Τα ψέματα, τις απιστίες Περισσότερο απ’ τις κακοτοπιές Τα ανάποδα, τις ατυχίες Περισσότερο από τη​​ν έλλειψη κατανόησης Τον εγωισμό Την απόσταση Περισσότερο φοβάμαι Τις μέρες που δεν κατορθώσαμε να φτιάξουμε μια κάποια ατμόσφαιρα ποιητική Από το τίποτα,...

Ήρθες γεμάτος αυτοπεποίθηση κάρφωσες στην κοιλιά μου μια ταμπέλα που έγραφε: «Προσεχώς εξορύξεις» Ύστερα σήκωσες τα μανίκια και ρίχτηκες στο σκάψιμο ―Χαρά στο κουράγιο σου― Τόση φασαρία, τόση λάσπη Για ένα χρυσό κουφετάκι. *Πίνακας: Νίκος Χουλιαράς, «Η θερμή ερημιά της...

Παρ’ όλα αυτά, δεν έχει ξεχάσει το στόμα μου να χαμογελάει κι εγώ το αφήνω (Αναγνωρίζω την απόγνωση διότι θήτευσα κάποτε στη χαρά) Θυμάται ακόμα το στόμα μου να χαμογελάει κι εγώ το αφήνω είναι ένας τρόπος κι αυτός...