Κι ο χρόνος δικαστής στου έρωτα το αδίκημα
Άτοπος, «Ζωής λιμάνι»
Η ελπίδα ράγισε μαζί με τα νιάτα μας στις αστυνομικές ταυτότητες της ενηλικίωσης/ και τα μαραμένα πια λουλούδια που μου χάρισες τότε/...
Είκοσι χρόνια δεν έφτασαν
Ξάπλωνα μπρούμυτα, ξάπλωνα ανάσκελα
Στους τάφους των δολοφονημένων φίλων
Στους θανάτους των όμορφων κοριτσιών
Στα νεκρά χαμόγελα
Στα δωμάτια των υποκατάστατων σιωπών
Στην ποίηση της πλέμπας
Και στις...
Χθες πέθανα.
Προχθές πέθανα.
Και αντιπροχθές.
Για να μην κουράζω, πεθαίνω σταθερά και μονότονα εδώ και καμιά εφτακοσαριά
μέρες.
Πεθαίνω όμως λίγο, λίγο με δόσεις (κι εδώ, με δόσεις)
ποτέ ολότελα, ποτέ...
Όλα καλά ρε, όλα καλά
Και που τρύπησαν τα παπούτσια μου
και μπάζουν οι χειμώνες
που παράπεσε η ζωή μου, μεταξύ των καλοκαιριών
που κρατάω τις δυνάμεις μου για 'κείνη την μεγάλη...
Κι εκεί που παραμιλούσε μόνη της πως τίποτα δεν υπάρχει, κανείς... Μόνο φίδια και κρύο, ούτε λεφτά ούτε τσιγάρα/ Κλάματα υγρά, βογγητά, ξεχειλισμένα τασάκια, πονοκέφαλος, άσχημες εικόνες, μια άρνηση/ να ξημερώσει, και...
Ο κόσμος τους μυρίζει μουνί, κόκα και κοινωνική καταξίωση. Δεν ζηλεύουν κανέναν, δεν πιστεύουν στη μοίρα που ήταν τόσο γενναιόδωρη με την πάρτη τους, ή βρίσκουν να ακολουθήσουν το πολύ δύο θρησκείες...
Ψάχνω να σε βρω, γίγαντα καλέ, που υπήρξες παρεξηγημένος. Ήσουν γίγαντας, και αυτό ήταν τρομακτικό για τους υπόλοιπους νάνους. Μετά σ’ έχασα και εγώ μεγάλωσα· η ανάμνησή σου μού ζεσταίνει την καρδιά.
Εσύ,...
