Saligari

Την πιο βαθιά ώρα της νύχτας

Τον Αύγουστο την πιο βαθιά ώρα της νύχτας μια λιτανεία σπάει...

οξύ κι’ αλόη

Δεν ξέρω πως είναι να μην έχεις βαθιά συναισθήματα....

Αθηνά Αραπάκη, Δύο ποιήματα

Success Story Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα μια ιστορία επιτυχίας. Στα είκοσι έξι...

Μιχάλης Αντωνιάδης, Δύο ποιήματα

Πόλη, σε βλέπω Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω...

Μπάμπουσκα

Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου Ο φλοιός του...

«Καρδιά ψόφια» της Anne Sexton

Μετάφραση: Jordi   Γράφτηκε αυτό, μια φίλη στην κόλλα μουτζούρωσε, «Ναι».   Και είπα, σε μένα το είπα μονάχα, «Μακάρι γι’ άλλου είδους κρίσεις να ήταν - σαν της Μόλλυ Μπλουμ και το “και Ναι είπα ναι...

Λίγο νερό, παρακαλώ

Είμαστε φτιαγμένοι κατά 70% από νερό. Το νερό είναι ζωτικής σημασίας για όλα τα όντα του πλανήτη. Ενός πλανήτη που φέρει πλάσματα που τους πήρε αιώνες να φτιάξουν τους μηχανισμούς αυτοσυντήρησής τους....

[Όταν κάποιος γεννιέται…]

Όταν κάποιος γεννιέται, κάποιος πεθαίνει· ταυτόχρονα, ξέρεις, μπορεί ακόμα και στον ίδιο δρόμο ή στον από κάτω όροφο. Όταν κάποιος τελειώνει κάποιος άλλος μέσα στην χαρτοσακούλα αναπνέει· ίσως και να είναι ο ένας απ’ τους δύο. Η ζωή είναι αμείλικτη, στο άπειρό της...

«Αρχαία πρωτεύουσα και ξακουστή ο νους» του Delmore Schwartz

Μετάφραση: Jordi Πόλη ο νους όπως το Λονδίνο Καπνισμένο και γεμάτο: μια πρωτεύουσα Όπως η Ρώμη, ρημαγμένη κι αιώνια, Σημαδεμένη από μνημεία που κανένας Πια δεν τα θυμάται. Ο νους, καθώς η Ρώμη, γεμάτος Κατακόμβες, υδραγωγεία, αμφιθέατρα, παλάτια, Εκκλησίες...

Ιστορίες από τον σεισμό: Η παύση

Ζαλίζομαι. Πάλι ζαλίζομαι. Όλο ζαλίζομαι. Ποια ζέστη; Ποια πόλη; Ζαλίζομαι σα να χορεύω σε πολύχρωμα τετράγωνα του ’80, ή έστω του ’99.   5 ρίχτερ κ' κάτι μου δίνουνε για τέμπο. 15 δευτερόλεπτα ζωή έχει ο χορός μου. 20...

Ιστορίες από τον σεισμό: Ο ήρωας της διπλανής πόρτας

Σαν ήμουν μικρός συχνά φαντασιωνόμουν πως είμαι πρωταγωνιστής σε διάφορες μικρές ηρωικές ιστορίες. Άλλοτε γλίτωνα κάποιο σκυλάκι από ένα φλεγόμενο σπίτι κι άλλοτε το μωράκι του γείτονα από βέβαια πτώση από τον...

Ιστορίες από τον σεισμό: Και φαινόταν τόσο βαρετό το καλοκαίρι.

Δεν μπόρεσα ποτέ να συνηθίσω αυτούς τους τοίχους. Μου ήταν και θα είναι πάντα ξένοι. Αν πνιγώ βγαίνω στο μπαλκόνι, βλέπω τις νεραντζιές στα διαλυμένα πεζοδρόμια από τις ρίζες τους. Αν φυσήξει...

Ιστορίες από τον σεισμό: Μα τί θα πη Οκτάνα

Σαρωτική αποδεικνύεται η ανθρώπινη (ψυχο)παθολογία όταν στηρίζεται απλώς και μόνο σε δονήσεις. Αναρωτιέσαι, σε κάνει δηλαδή το φαινόμενο και αναρωτιέσαι· αυτές είναι οι στιγμές φωτός που έλεγε σίγουρα κάποιος ποιητής; Εάν έγραφα...