Πάντα σου άρεσε να είσαι κρυφός, να μην γράφεις, να μιλάς βαθιά μόνο στους
λίγους που είχες ενδιαφέρον να σε βυθομετρήσουν. Τώρα τραπεζοϋπάλληλος στο
Γιακούτσκ, με τη Μογγόλα γυναίκα σου και τα παιδιά της,...
Έτρεξα και βρήκα τη βιτρίνα στη Χαριλάου Τρικούπη που είχε το μουσικό
κουτί με τη νεράιδα, να τ’ αγοράσω. Πάει πέρασε ο καιρός που το είχαν προς
πώληση, τουλάχιστον αφιέρωσα λίγα λεπτά...
Μέσα σε ένα τεράστιο σώμα,
εμφανίζεται η αγαπημένη μου γάτα
με δυο νεκρά χέρια,
απαλά,
που έχουν για διάκοσμο πέντε αγαθές λεπίδες.
Γέρνει στο έδαφος,
σαν τον χώρο διασκορπισμένων μυρμηγκιών – θρυμματίζονται τακτικά από παρόρμηση.
Τη χαϊδεύω στο πόδι,
με...
Με πολλή χαρά το Σαλιγκάρι φιλοξενεί το Σάββατο 3 Δεκέμβρη την προβολή του ντοκιμαντέρ "Ο Χριστός γεννήθηκε στο Ροζικλαίρ" του Κώστα Δημολίτσα (2020).
Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ.
________________________________
Ένας φόρος τιμής στον λαϊκό κινηματογράφο...
Εκείνο το δωμάτιο
είχε ένα μικρό μπάνιο
που κάθε πρωί,
όταν το έβλεπε ο ήλιος,
γέμιζε φως:
ένα μεγάλο παράθυρο
με γαλακτερό τζάμι
σκόρπιζε μέσα το φως
που πολλαπλασιαζόταν
στα λευκά πλακάκια.
Ήταν ένα φως ολοκάθαρο,
αγνό, δοξαστικό, μια γιορτή
– δεν σου έκανε...
Είναι οι εκδοτόκαυλοι πολλοί σ’ αυτό τον χώρο.
Σ’ εμέ ελκυστικότατοι, συνήθως-δυστυχώς.
Του Καστανιώτη κάποτε γνώρισα ένα φιόρο
και τους γραφιάδες μίσησα, άπαξ διά παντός.
Έβγαλε μια μετάφραση, ένα βοηθηματάκι
μα 'θελε διηγήματα, σώνει καλά και ντες
κι...
Φτηνός καφές,
λαθραία τσιγάρα,
ρακί και ψιλή κουβέντα
χαράματα.
Στο γωνιακό καφέ της
γειτονιάς οι εργάτες συναντιούνται
με τα λεκιασμένα ρούχα
της δουλειάς
Συζητάνε για τη φτώχεια
τους, που συνηθίσανε,
πότε
στα ελληνικά
πότε
στα αλβανικά,
πάντα αθυρόστομα,
φυσάνε τον καπνό με καημό
Ο Ορέστης κραυγάζει, έπειτα
σφυρίζει στη...
