Saligari

Στον αέρα

Ο ήλιος παίρνει να δύει. Ο ουρανός χρωματίζεται με...

13 Αυγούστου

Διάβασα για κάτι Αύγουστους στην άδεια Αθήνα και θυμήθηκα...

Την πιο βαθιά ώρα της νύχτας

Τον Αύγουστο την πιο βαθιά ώρα της νύχτας μια λιτανεία σπάει...

οξύ κι’ αλόη

Δεν ξέρω πως είναι να μην έχεις βαθιά συναισθήματα....

Αθηνά Αραπάκη, Δύο ποιήματα

Success Story Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα μια ιστορία επιτυχίας. Στα είκοσι έξι...

Πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός

Στον Γ.Σ. (aka Β.Μ.) I.  Βάζω κι εγώ τη ζωή μου σε τάξη – παίρνω τα χάπια μου ξεκίνησα ψυχανάλυση τρώω υγιεινά διόρθωσα τον ύπνο μου βρήκα μια δουλειά της προκοπής. Όλα καλά, λοιπόν.   Τι κι αν μου λείπεις; Θα βρω να σ᾽...

Το κραύγασμα ως νέα σιωπή

Δεν θα επεκταθώ πολύ στα εφηβικά χρόνια του Αντώνη, γιατί –παρά τι πιστεύει η πλειονότητά μας– υπολείπονται σε ουσία. Σημασία για μένα έχει το παιδί που ποτέ δεν έβγαλε ο Αντώνης...

Παρμενίων

Σήμερα ήθελα να καπνίσω στο μπαλκόνι και μου ’ρθε να ρίξω τον δεύτερο όροφο της διπλανής πολυκατοικίας για να βλέπω πιο καθαρά την Πειραιώς. Φανταζόμουν λίγη πυρίτιδα να φωλιάζει στα γείσα που συγκρατούσαν το άσχημο,...

Καλοκαίρι στην Αίγινα

Σμαραγδένια πέπλα καλύπτουν την ακτή Κι οι νοσηροί νοτιάδες σταμάτησαν να πνέουν Ο χρόνος κυλά με άτεγκτη ορμή Καθώς η τύχη μας αφήνεται σ’ ηλεκτρισμένα χέρια.   *Λαχανοδράκων

Ἐπαμείνων Τήλωνος

Εδώ δεν έχω πια τη συντροφιά άλλων νεκρών.  Πάνε χρόνια που ξέθαψαν το άδειο μου μνήμα και το πήραν για να στολίσουν την αγορά.  Το σώμα μου έγινε σκόνη,  μα ακόμα ενοικώ σε τούτη τη σαρκοφάγο  που...

3 ποιήματα για το καλοκαίρι

i. Καλοκαίρι το όνομα μιας ακόμα βιομηχανίας Μια ανία που λυγίζει που ενδίδει που καταλήγει στο ταμείο Ένας κόσμος που χρειάζεται Τι όμως; ii. αναζητώ μια λέξη να περιγράφει τον έρωτα της τρίτης ηλικίας - παπούδες με μύτες κόκκινες πρησμένες να πιάνουν τον κώλο της γιαγιάς να...

Καλοκαιρινό

Εσύ, ρημάδα βασίλισσα της νύχτας που εισβάλλεις μέσα μας και δεν αφήνεις χώρο στ’ αστέρια ν’ αναπνεύσουν κι έρχεσαι και χώνεσαι σε κάθε μας επιθυμία και τα φωτίζεις όλα Το ‘χουν πει… κανείς δε σου ξεφεύγει...

Ο δρόμος του σπιτιού μου

Κάθε φορά που μου ζητούν διεύθυνση πάω αυθόρμητα να πω άλλον δρόμο: ενώ μένω στην οδό Πλαταιών, είμαι έτοιμος να απαντήσω «στη Θέμιδος». Τι παράξενη μηχανή το μυαλό – και ανεξιχνίαστη.   Και ποια είναι αυτή η Θέμιδος; Είναι οδός...