Σήμερα ήθελα να καπνίσω στο μπαλκόνι
και μου ’ρθε να ρίξω τον δεύτερο όροφο της διπλανής πολυκατοικίας
για να βλέπω πιο καθαρά την Πειραιώς.
Φανταζόμουν λίγη πυρίτιδα να φωλιάζει στα γείσα που συγκρατούσαν το άσχημο,...
Σμαραγδένια πέπλα καλύπτουν την ακτή
Κι οι νοσηροί νοτιάδες σταμάτησαν να πνέουν
Ο χρόνος κυλά με άτεγκτη ορμή
Καθώς η τύχη μας αφήνεται σ’ ηλεκτρισμένα χέρια.
*Λαχανοδράκων
Εδώ δεν έχω πια τη συντροφιά άλλων νεκρών.
Πάνε χρόνια που ξέθαψαν το άδειο μου μνήμα
και το πήραν για να στολίσουν την αγορά.
Το σώμα μου έγινε σκόνη,
μα ακόμα ενοικώ σε τούτη τη σαρκοφάγο
που...
i.
Καλοκαίρι
το όνομα μιας ακόμα βιομηχανίας
Μια ανία που λυγίζει
που ενδίδει
που καταλήγει στο ταμείο
Ένας κόσμος που χρειάζεται
Τι όμως;
ii.
αναζητώ μια λέξη
να περιγράφει
τον έρωτα της τρίτης ηλικίας
-
παπούδες με μύτες κόκκινες πρησμένες
να πιάνουν τον κώλο της γιαγιάς
να...
Εσύ, ρημάδα βασίλισσα της νύχτας
που εισβάλλεις μέσα μας
και δεν αφήνεις χώρο στ’ αστέρια ν’ αναπνεύσουν
κι έρχεσαι και χώνεσαι σε κάθε μας επιθυμία και τα φωτίζεις όλα
Το ‘χουν πει… κανείς δε σου ξεφεύγει...
Κάθε φορά που μου ζητούν διεύθυνση
πάω αυθόρμητα να πω άλλον δρόμο:
ενώ μένω στην οδό Πλαταιών,
είμαι έτοιμος να απαντήσω «στη Θέμιδος».
Τι παράξενη μηχανή το μυαλό
– και ανεξιχνίαστη.
Και ποια είναι αυτή η Θέμιδος;
Είναι οδός...
Βαρέθηκα να γράφω
σε πρώτο πρόσωπο·
Βαρέθηκα να γράφω
όλο για μένα,
γι' αυτό το ένα
που είναι μισό·
Πότε θα γράψω για σένα·
Πότε θα γίνουμε το ένα
το κανονικό·
*ποίημα/φωτογραφία: γ.π.
Δεν είχε καν ανοίξει παντζούρι και ήταν η ώρα να σηκωθεί. Σήμερα θα ξεκινούσε καινούρια δουλειά δεν είχε χρόνο να γράψει, σκέφτηκε όταν είδε τη λέξη δουλειά να μεσολαβεί, μάλλον είχε όμως.
Η...
