Saligari

Μιχάλης Αντωνιάδης, Δύο ποιήματα

Πόλη, σε βλέπω Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω...

Μπάμπουσκα

Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου Ο φλοιός του...

«Εδώ στεκόμασταν πολύ»

Στο ντοκιμαντέρ Πικροδάφνες (2021), η Πάολα Ρεβενιώτη ξαναβρίσκεται με...

Γιώργος Ματαλλιωτάκης: Έξι ποιήματα

ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ Οι λύκοι μπήκαν στο σπίτι. Ήχοι από σπασμένα πιάτα στην...

Ποίημα κολλημένο στην πόρτα του ηλεκτρικού

«Ήξερες ότι... Όταν στηρίζεσαι στις θύρες προκαλούνται βλάβες.   Όταν προκαλούνται βλάβες ο συρμός...

Η εξουσία, οι γονείς και οι επιλογές μας

Πάντα είχα ένα ζήτημα με τα πρόσωπα εξουσίας. Σκέφτομαι πως είναι απλά ένας διαφορετικός τρόπος να αποκαλούμε τους γονείς. Σαν να λέμε πως εμείς είμαστε πολύ μικροί, όχι τόσο ικανοί, όχι τόσο...

Body theory

Τα μαλλιά μου, οι κοντές μου τρίχες στη δεξιά πλευρά που δημιουργούν μια ανισορροπία στο λουκ μου, είναι τα κατάλοιπα των εφηβικών μου πράξεων. Τότε που στα 15 μου ξύρισα τη δεξιά πλευρά των μαλλιών...

Σεπτέμβριος

Φυσά Η θάλασσα γέμισε σπασμένα τζάμια Κυλούν αργά σαν παγετώνας Τα δέντρα γέρνουν προς τη θάλασσα Οι καλαμιές δείχνουν τη θάλασσα με χίλια βέλη Τα νησιά χάθηκαν Τα πήρε ο αέρας Τα σκέπασε η θάλασσα Έγιναν αόρατα – μια ιδέα   Ο αέρας...

Πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός

Στον Γ.Σ. (aka Β.Μ.) I.  Βάζω κι εγώ τη ζωή μου σε τάξη – παίρνω τα χάπια μου ξεκίνησα ψυχανάλυση τρώω υγιεινά διόρθωσα τον ύπνο μου βρήκα μια δουλειά της προκοπής. Όλα καλά, λοιπόν.   Τι κι αν μου λείπεις; Θα βρω να σ᾽...

Το κραύγασμα ως νέα σιωπή

Δεν θα επεκταθώ πολύ στα εφηβικά χρόνια του Αντώνη, γιατί –παρά τι πιστεύει η πλειονότητά μας– υπολείπονται σε ουσία. Σημασία για μένα έχει το παιδί που ποτέ δεν έβγαλε ο Αντώνης...

Παρμενίων

Σήμερα ήθελα να καπνίσω στο μπαλκόνι και μου ’ρθε να ρίξω τον δεύτερο όροφο της διπλανής πολυκατοικίας για να βλέπω πιο καθαρά την Πειραιώς. Φανταζόμουν λίγη πυρίτιδα να φωλιάζει στα γείσα που συγκρατούσαν το άσχημο,...

Καλοκαίρι στην Αίγινα

Σμαραγδένια πέπλα καλύπτουν την ακτή Κι οι νοσηροί νοτιάδες σταμάτησαν να πνέουν Ο χρόνος κυλά με άτεγκτη ορμή Καθώς η τύχη μας αφήνεται σ’ ηλεκτρισμένα χέρια.   *Λαχανοδράκων

Ἐπαμείνων Τήλωνος

Εδώ δεν έχω πια τη συντροφιά άλλων νεκρών.  Πάνε χρόνια που ξέθαψαν το άδειο μου μνήμα και το πήραν για να στολίσουν την αγορά.  Το σώμα μου έγινε σκόνη,  μα ακόμα ενοικώ σε τούτη τη σαρκοφάγο  που...