Η βροχή ήρθε τη νύχτα·
μπήκε στο σπίτι
ραγίζοντας τους τοίχους,
ύπουλα και σιγανά,
πότισε τον ύπνο
και εγκαινίασε τη μέρα,
πριν ακόμα να χαράξει.
Σιγανή και ανεξάντλητη,
η βροχή έπεσε σαν αγιασμός
στην άσφαλτο των δρόμων.
Το λεωφορείο γλίστρησε πάνω της
με...
Με πολλή χαρά σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του πρώτου μας έντυπου τεύχους που κυκλοφόρησε πριν από ένα μήνα!
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ
Έπειτα από εννιά χρόνια διαδικτυακής παρουσίας, εκδίδουμε έντυπο. Το παρόν...
Τόσα μεγάλα πεύκα
στολισμένα με μπάλες από κάμπιες,
σε κάθε κλωνάρι, να πίνουν
το ρητινώδες αίμα τους.
Τόσα μικρά γράμματα,
να λιώνουν πάνω στις μαύρες πέτρες,
λες από τον ίδιο εκείνο πυρετό
που σκότωσε τον Μύλλερο.
Τόση πολλή ανοησία
της ανθρωπότητας...
Διωκόμενη ηδονή
Αγχωμένα φιλιά
στο πίσω κάθισμα.
Πνιχτά αγκομαχητά
πίσω από τα θολωμένα τζάμια
και τρεμάμενα αγγίγματα
που διατρέχουν όλο μας το σώμα.
Ανοίγω την πόρτα.
Βαδίζουμε γυμνοί,
πιασμένοι χέρι-χέρι
κάτω από τα μεταλλικά αστέρια της μητρόπολης,
αδιαφορώντας
για τα επικριτικά βλέμματα των περαστικών,
των...
Εγώ κάθομαι στο χάος των εννιά τετραγωνικών μου και δεν λέω να πάρω απόφαση να συμμαζέψω μυαλό, δωμάτιο και πράγματα. Χωρίζω τα σκουπίδια μου σε ανακυκλώσιμα, οργανικά και γυάλινα. Κάθομαι στο ελάχιστο...
I
Κλεφτοφάναρο
ο ξάστερος αιθέρας
βαθιά στη νύχτα.
II
Φύσαγαν μπάτηδες πικρά
αντίθετοι
στην τρικυμία.
ΙΙΙ
Αμφιλύκη σκορπίζοντας
το κιτρινόμαυρο
σκοτάδι.
*Ανδρέας Κωσταγεωργός
Τι θα έλεγες αντί να προσποιείσαι
το κουτάβι, το αγοράκι ή τον ασθενή
να σηκώσεις επιτέλους το βλέμμα σου
και να δεις τι σε περιμένει;
*
Απλώνω τα πόδια μου για να τα υπηρετήσεις:
πρέπει να δείξεις τη...
καταπίνω αργά τη θλίψη
ξυραφάκι της Ζιλέτ
η ανάσα μου κι η σήψη
μαγεμένο κάνουν σετ
(μαστουρώνω με το νετ)
στις φρικώδεις απαρτίες
τις ελπίδες μου τρυπώ
φταίω εγώ που δε με πιάνει
το απλό συρραπτικό
(δεν μπορώ να συνδεθώ)
ροδοπέταλη ευτυχία
βάλε...
