«Κούπαση μου ’ρχεται! Α-πα-πα-πα-πα!» ανέκραζε στις ζέστες η μητέρα, κουνώντας ρυθμικά τα χέρια της και φυσώντας –σαν άηχα να σφύριζε– το στέρνο της. Έβγαζε...
Βαθύ καλοκαίρι. Όλα θολά. Η πόλη το μεσημέρι, απ’ το μπαλκόνι του προαστίου, καπελωμένη θόλο κιτρινωπό. Μαντεύεται ζέστη, προμηνύονται θύελλες παρά την πρόσκαιρη νηνεμία....
Περιμένοντας τον καύσωνα, σκέφτομαι πως οι άνθρωποι βάζουν όρια. Φτάνει το πράγμα στο μη περαιτέρω, μπουχτίζουν με την ανοιχτότητα που δείξαν, και θέτουν όρια...
Δεν είχε καν ανοίξει παντζούρι και ήταν η ώρα να σηκωθεί. Σήμερα θα ξεκινούσε καινούρια δουλειά δεν είχε χρόνο να γράψει, σκέφτηκε όταν είδε...
Αργήσαμε φέτος. Λίγο οι δουλειές, λίγο οι εκλογές, κάτι και η μεταξύ μας ασυνεννοησία, μόλις χθες κλείσαμε εισιτήρια. Κακή βέβαια η συγκυρία, αλλά η...
Τα κορίτσια λιγοστεύουν επικίνδυνα. Δεν πεθαίνουν. Θαλερά, ακμαιότατα και μες στο σφρίγος βρίσκονται. Λιγοστεύουν, αλλά δεν πεθαίνουν. Παντρεύονται. Μάλλον κάποιο σαββατοκύριακο που δε βγήκα,...
Κάθε Σάββατο βράδυ, ξυρίζομαι, πλένομαι και ντύνομαι στην πένα. Στο ασανσέρ θυμάμαι πως οι ισορροπημένοι άνθρωποι τείνουν κατά κανόνα να ερωτεύονται τοξικούς και το...
