Σήμερα ήθελα να καπνίσω στο μπαλκόνι
και μου ’ρθε να ρίξω τον δεύτερο όροφο της διπλανής πολυκατοικίας
για να βλέπω πιο καθαρά την Πειραιώς.
Φανταζόμουν λίγη πυρίτιδα...
«Κούπαση μου ’ρχεται! Α-πα-πα-πα-πα!» ανέκραζε στις ζέστες η μητέρα, κουνώντας ρυθμικά τα χέρια της και φυσώντας –σαν άηχα να σφύριζε– το στέρνο της. Έβγαζε...
Βαθύ καλοκαίρι. Όλα θολά. Η πόλη το μεσημέρι, απ’ το μπαλκόνι του προαστίου, καπελωμένη θόλο κιτρινωπό. Μαντεύεται ζέστη, προμηνύονται θύελλες παρά την πρόσκαιρη νηνεμία....
Περιμένοντας τον καύσωνα, σκέφτομαι πως οι άνθρωποι βάζουν όρια. Φτάνει το πράγμα στο μη περαιτέρω, μπουχτίζουν με την ανοιχτότητα που δείξαν, και θέτουν όρια...
Δεν είχε καν ανοίξει παντζούρι και ήταν η ώρα να σηκωθεί. Σήμερα θα ξεκινούσε καινούρια δουλειά δεν είχε χρόνο να γράψει, σκέφτηκε όταν είδε...
