Διωκόμενη ηδονή
Αγχωμένα φιλιά
στο πίσω κάθισμα.
Πνιχτά αγκομαχητά
πίσω από τα θολωμένα τζάμια
και τρεμάμενα αγγίγματα
που διατρέχουν όλο μας το σώμα.
Ανοίγω την πόρτα.
Βαδίζουμε γυμνοί,
πιασμένοι χέρι-χέρι
κάτω από τα μεταλλικά αστέρια της μητρόπολης,
αδιαφορώντας
για τα επικριτικά βλέμματα των περαστικών,
των...
Εγώ κάθομαι στο χάος των εννιά τετραγωνικών μου και δεν λέω να πάρω απόφαση να συμμαζέψω μυαλό, δωμάτιο και πράγματα. Χωρίζω τα σκουπίδια μου σε ανακυκλώσιμα, οργανικά και γυάλινα. Κάθομαι στο ελάχιστο...
I
Κλεφτοφάναρο
ο ξάστερος αιθέρας
βαθιά στη νύχτα.
II
Φύσαγαν μπάτηδες πικρά
αντίθετοι
στην τρικυμία.
ΙΙΙ
Αμφιλύκη σκορπίζοντας
το κιτρινόμαυρο
σκοτάδι.
*Ανδρέας Κωσταγεωργός
Τι θα έλεγες αντί να προσποιείσαι
το κουτάβι, το αγοράκι ή τον ασθενή
να σηκώσεις επιτέλους το βλέμμα σου
και να δεις τι σε περιμένει;
*
Απλώνω τα πόδια μου για να τα υπηρετήσεις:
πρέπει να δείξεις τη...
καταπίνω αργά τη θλίψη
ξυραφάκι της Ζιλέτ
η ανάσα μου κι η σήψη
μαγεμένο κάνουν σετ
(μαστουρώνω με το νετ)
στις φρικώδεις απαρτίες
τις ελπίδες μου τρυπώ
φταίω εγώ που δε με πιάνει
το απλό συρραπτικό
(δεν μπορώ να συνδεθώ)
ροδοπέταλη ευτυχία
βάλε...
«Να προσέχεις τα κορδόνια σου,
να είναι πάντα ίσια»,
μου έλεγε ο πατέρας μου
απ' όταν ήμουν πολύ μικρός.
Έτσι κάθε φορά που σκύβω
για να δέσω τα κορδόνια μου,
θυμάμαι τον πατέρα μου
και αναλογίζομαι
πόσο μου έχει στοιχίσει
αυτή...
Έντεκα ευρώ και εξήντα λεπτά
αναφωνεί με τρόπο ευθύ
και σοβαρό η ταμίας·
πιο πολύ ήχησε ως λανθάνων οίκτος.
Κι αίφνης σκέφτομαι
πως κάθε επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ
δεν είναι πια μικρό απόσπασμα ρουτίνας
που σέρνεται μαζί
με τις φαιδρές...
Αφίδναι-Σφενδάλη-Αλίαρτος:
Το τρένο έτρεχε σε βουνά και πεδιάδες
άνοιγε δρόμους και έσβηνε ονόματα
– Κιούρκα-Μαλακάσα-Κριμπάς.
Η πρόοδος ανάσταινε αρχαίους δήμους της Αττικής
και πόλεις του Κοινού των Βοιωτών.
Η νέα Ελλάς των δύο ηπείρων
και των πέντε θαλασσών
δεν άντεχε τέτοια...
