Κι η καρδιά μου έγινε σαν πάσσαλος να ανέβει πάνω του ο κισσός να φτάσει στον ήλιο υποθέτω. Το στήθος μου έγινε έδαφος νωπό, μια Τρίτη καθημερινή, μια οποιαδήποτε μέρα για τους...
Του Μανώλη Βασιλάκη
Κοιτάζοντας στοχαστικά την άδεια, λευκή λεωφόρο
μου ’ρχεται πάλι ξάφνου μια σκέψη από παλιά
και εκεί που τα κατάφερα και πάλι να τη διώξω,
να την, ξεπροβάλλει μέσα απ’ τον χιονιά
είναι αλήθεια βάρβαρο...
στον Π.Κ με μεταμέλεια
Αναμένω την ώρα που ο Kρίνος
από διάφανος θα βγάλει οστά
ναι! με γένος και είδος «σωστά»
όχι βάτραχος, όχι γυρίνος
Αναμένω την ώρα εκείνη
που πια τέρψη δεν θ' αντλώ απ'...
Είναι κρυμμένες οι ανάσες
και μουσκεύουν
πίσω από μάσκες χειρουργείου
μίας χρήσης
φόρεσες γάντια,
πλαστικά,
μην ακουμπήσεις
κι έφυγες –ξέφυγες– κι ακόμα να γυρίσεις.
Είπες φοβήθηκες,
μη τύχει κι αρρωστήσεις
κι έβηξες φόβους
στο μέσα μέρος του αγκώνα
Κοίταξες, έμεινα
και...
της Ευθυμίας Γιώσα
Υπάρχουν κάτι σεκάνς σαν δίχτυα – σ’ αρπάζουν και χαίρεσαι να σπαρταράς στην άκρη του κάδρου. Εκλιπαρείς να μείνεις για λίγο ακόμη αβοήθητος εντός τους, έως ότου βεβαιωθείς ότι τις...
Έχει κάτι το εύθραυστο αυτό το απόγευμα.
Μια αόρατη αυλαία στέκεται πάνω από τα κεφάλια μας.
Το δωμάτιο είναι πάλκο σκοτεινό.
Ένα αμυδρό φως έρχεται από έναν απορροφητήρα
που δεν θέλει να ρουφήξει την αναμονή.
Αναμονή για...
Φίλες και συνοδοιπόροι, αγαπητά μας παιδιά,
εδώ στο Σαλιγκάρι, θα το ξέρετε, φτιάχνουμε κυρίως ποιήματα και πεζά. Καθόμαστε στο καβούκι και σκαλίζουμε πράγματα της τέχνης. Δεν είμαστε όμως –ευτυχώς– στο καβούκι μας περιχαρακωμένοι....
