Saligari

Μιχάλης Αντωνιάδης, Δύο ποιήματα

Πόλη, σε βλέπω Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω...

Μπάμπουσκα

Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου Ο φλοιός του...

«Εδώ στεκόμασταν πολύ»

Στο ντοκιμαντέρ Πικροδάφνες (2021), η Πάολα Ρεβενιώτη ξαναβρίσκεται με...

Γιώργος Ματαλλιωτάκης: Έξι ποιήματα

ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ Οι λύκοι μπήκαν στο σπίτι. Ήχοι από σπασμένα πιάτα στην...

Ποίημα κολλημένο στην πόρτα του ηλεκτρικού

«Ήξερες ότι... Όταν στηρίζεσαι στις θύρες προκαλούνται βλάβες.   Όταν προκαλούνται βλάβες ο συρμός...

Αίμα στα χέρια μου // Νίκος Κάππα

Αίμα στα χέρια μου Το αμάξι που πέθανε μέσα ο γάτος μου, μου δημιουργεί τώρα πια μια νοσηρή απέχθεια. Είναι λες και η μυρωδιά του θανάτου δεν έφυγε ποτέ από μέσα. Ακόμα και μετά από...

Κεφάλαιο (…)

Η Νοσταλγία είναι ιδιόμορφη ερωμένη (καλοπληρωμένη πόρνη) Μυρωδιές καλοκαιριού γεύσεις χειμώνα καθίσματα με φίλους πιστούς συντρόφους στο άκρο της γλώσσας «Θυμάσαι τότε;» τα γέλια γίνονται δάκρυα Η Νοσταλγία είναι ιδιόμορφη εταίρα (πουτάνα πολυτάλαντη) Πληρώνεις με τον χρόνο σου την αναπόληση του...

Τίτλοι ευγενείας

Είμαι το παιδί των στείρων μητέρων. Ο πατέρας της αγέννητης Φαίδρας. Ο αιώνιος σύζυγος των παραμελημένων γυναικών. Το πόδι του ακρωτηριασμένου. Η παιδική χαρά στη Γάζα. Ο βαπτισμένος νόθος. Οι οργασμοί των παρθένων. Είμαι το σκουπίδι των συμβολαίων της...

Τρίχες, λιμάνι ξεμυαλίσματος

Οι τρίχες σου, εκείνες κάτω από τον αφαλό, μοιάζουν με κύματα που σε προκαλούν να κολυμπήσεις μέσα σ’αυτά. Θα φτάσω άραγε κάποτε προς τον νότο; Η αδάμαστη κίνησή τους με καθηλώνει. Στην προσπάθειά...

Κεφάλαιο 101

Κι ο Σαμάνος είπε:  «Αυτό που λείπει είναι το γιατί, γιατί επιλέγεις, ό,τι επιλέγεις». Το ένα φτερό είπε:  «Επιλέγεις ή βαδίζεις σε μονοπάτι που φτιάχτηκε για σένα χωρίς εσένα». Το κεφάλι μου πονούσε φρικτά,...

Μούσα σαν και τη δική μου

Μούσα σαν και τη δική μου Ωχριά στο φως των δρόμων Έρπεται στην παγωνιά των υπονόμων Εγκυμονεί μέσα στην πληγή μου   Μούσα σαν και τη δική μου Αλμύρα σπέρνει στους βουβώνες Ανθίζει μέσα στους χειμώνες Στα σκλαβοπάζαρα διαμορφώνει την...

Παρασκευή

Από κείνο το βράδυ  ένα ρήμα κατατρώει  καθημερινά την ψυχή μου «έρχομαι». Οι μέρες που ήρθες οι μέρες που δεν ήρθες  αυτές που θα ’ρχόσουν  κι οι άλλες που η ψυχή μου  φώναζε τόσο δυνατά «έλα». Στην αναμονή σου πώς να ανθίσουν...

Η πολιορκία

— «Γιατί χρειάζεσαι τόσες πολιορκητικές μηχανές;» τον ρώτησα, όταν τις είδα παραταγμένες απέναντι στο κάστρο. Ήταν πέντε, τοποθετημένες κυκλικά γύρω από το κάστρο και το σημάδευαν. — Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κυριεύσεις...