Τώρα που απέτυχες στην αποστολή σου
τώρα που στέρεψε το πεπρωμένο σου
επέστρεψες πάλι στους απαγορευμένους έρωτες,
στις αψιμαχίες και τα εύκολα πάθη.
Δεν μένει τίποτε, τίποτε άλλο πια για σένα.
Η δόξα σου είναι αυτή, όση...
Το σκοτάδι μυρίζει ακακία
όπως το αγαπημένο της φυτό.
Πολύ όμορφο τοπίο για να το αφήσει–
γεμάτο χρώματα κι αρώματα–
γεμάτο αυταπάτες.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις
είναι να προχωρήσεις.
Και το χειρότερο,
να μείνεις.
Και πού να μείνεις;
Η παιδικότητά...
Θα ξημερώσει μία Κυριακή και θα μάθεις πως Κυριακή γίνονται όλα τα σπουδαία κι αίφνης αμφοτερόπλευρη ημιανοψία –έχασα το φως μου– στο ενστικτώδες σκοτείνιασμα της έμπνευσης θα χειροκροτήσεις –κλαπ κλαπ– θα ακούσεις...
Και να ερχόσουν για λίγο
για ένα ποτήρι κρασί μόνο
να συζητήσουμε λίγο μωρέ
να έβαζες την παλάμη σου, μες στη δική μου
να χάζευα το χέρι σου όπως πάντα
χέρι εργάτη.
Να σου πω για τις ήττες...
του Μπίλη Μητσικάκου
Την πρώτη φορά που μ΄ άγγιξαν χωρίς τη θέλησή μου
ήμουνα δεν θα ΄μου να πέντε μ’ έξι χρόνων πράμα, μα
μια Δευτέρα στην Α’ Γυμνασίου, Αρχαία τρίτη ώρα,
για Γόρδιο Δεσμό κι...
Το Κρύο ξεκίνησε από τα ακροδάχτυλά της. Ούτε που κατάλαβε πότε ή πώς. Απλά ό,τι άγγιζε γινόταν πάγος. Μια μέρα ξύπνησε και το Κρύο είχε απλωθεί σε όλο το μήκος των χεριών...
Στην πόλη που μένω τα τελευταία χρόνια, ο πρώτος κατ’ οίκον περιορισμός κράτησε εφτά εβδομάδες: η πόλη με τα πιο πολλά κρούσματα, τους πιο πολλούς θανάτους και τους πιο πολλούς διασωληνωμένους ασθενείς...
Αν δεν μιλούν κι εκείνα
και ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
και αγάπη λαχταρά;
Ιωάννης Πολέμης, Τα Ζώα
Στις μέρες...
