Μούσα σαν και τη δική μου
Ωχριά στο φως των δρόμων
Έρπεται στην παγωνιά των υπονόμων
Εγκυμονεί μέσα στην πληγή μου
Μούσα σαν και τη δική μου
Αλμύρα σπέρνει στους βουβώνες
Ανθίζει μέσα στους χειμώνες
Στα σκλαβοπάζαρα διαμορφώνει την...
Από κείνο το βράδυ
ένα ρήμα κατατρώει
καθημερινά την ψυχή μου
«έρχομαι».
Οι μέρες που ήρθες
οι μέρες που δεν ήρθες
αυτές που θα ’ρχόσουν
κι οι άλλες που η ψυχή μου
φώναζε τόσο δυνατά
«έλα».
Στην αναμονή σου πώς να ανθίσουν...
— «Γιατί χρειάζεσαι τόσες πολιορκητικές μηχανές;» τον ρώτησα, όταν τις είδα παραταγμένες απέναντι στο κάστρο. Ήταν πέντε, τοποθετημένες κυκλικά γύρω από το κάστρο και το σημάδευαν.
— Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κυριεύσεις...
♦ Ένα ποίημα κλεισμένο σε ένα συρτάρι, ένα τραγούδι που δεν ακούστηκε ποτέ, ένας πίνακας φυλαγμένος σε μια σοφίτα. Αποτελούν έργα τέχνης; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση δημιουργού και κοινού;
Νομίζω πως αποτελούν. Η...
της Μαρίνας Πανηγυράκη
Ανοιχτό το φως, το φωτιστικό, η κουρτίνα ορθάνοιχτη κρέμεται κυρτά. Πώς να είναι άραγε η ζωή εκεί; Ένας τοίχος γεμάτος φωτογραφίες μικρές, μεγάλες, κολάζ ανθρώπων, παραστάσεων, ψυχών που υπήρξαν κάποτε,...
της Μαριανίνας Καλοκαιρινού
Ήταν μια νεκρή στιγμή
χωρίς καμιά κίνηση
όταν έσβησαν τα φώτα από μόνα τους,
γιατί δεν χρειαζόταν να υπάρχουν.
Ένας καπνός μόνο φύσαγε
από τα στόματα που ξεχάστηκαν έξω,
τα παγωμένα μάτια είναι πάντα μπλε
και σιωπηλά.
Οι...
Μέχρι πρότινος πίστευα ότι αναμονή σημαίνει να κοιτάζω τα πορτοκαλί γράμματα του πίνακα για την άφιξη του μετρό ή οι στιγμές που γέμιζα με μουσική μέχρι ο θερμοσίφωνας να ζεστάνει το νερό...
Τραγούδια, πόνος, θάλασσα,
Δημήτρης Μητροπάνος,
δαχτυλίδι, κορώνα, εξαφανίστηκες,
περιμένω,
ναι, κι άλλο, αχ, όχι άλλο,
καλοκαίρι, με τσίμπησες,
άουτς,
οι πρώην, οι νυν, δεν θέλω, φεύγω,
φοράει γυαλιά; έχει μουστάκι;
φαντάζομαι, ταυτίζομαι,
θα έρθεις; θα έρθω
αλλά, δεν μπορώ,
δεν μπορώ να ανέβω, ανέβα...
