♦ Ένα ποίημα κλεισμένο σε ένα συρτάρι, ένα τραγούδι που δεν ακούστηκε ποτέ, ένας πίνακας φυλαγμένος σε μια σοφίτα. Αποτελούν έργα τέχνης; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση δημιουργού και κοινού;
Νομίζω πως αποτελούν. Η...
της Μαρίνας Πανηγυράκη
Ανοιχτό το φως, το φωτιστικό, η κουρτίνα ορθάνοιχτη κρέμεται κυρτά. Πώς να είναι άραγε η ζωή εκεί; Ένας τοίχος γεμάτος φωτογραφίες μικρές, μεγάλες, κολάζ ανθρώπων, παραστάσεων, ψυχών που υπήρξαν κάποτε,...
της Μαριανίνας Καλοκαιρινού
Ήταν μια νεκρή στιγμή
χωρίς καμιά κίνηση
όταν έσβησαν τα φώτα από μόνα τους,
γιατί δεν χρειαζόταν να υπάρχουν.
Ένας καπνός μόνο φύσαγε
από τα στόματα που ξεχάστηκαν έξω,
τα παγωμένα μάτια είναι πάντα μπλε
και σιωπηλά.
Οι...
Μέχρι πρότινος πίστευα ότι αναμονή σημαίνει να κοιτάζω τα πορτοκαλί γράμματα του πίνακα για την άφιξη του μετρό ή οι στιγμές που γέμιζα με μουσική μέχρι ο θερμοσίφωνας να ζεστάνει το νερό...
Τραγούδια, πόνος, θάλασσα,
Δημήτρης Μητροπάνος,
δαχτυλίδι, κορώνα, εξαφανίστηκες,
περιμένω,
ναι, κι άλλο, αχ, όχι άλλο,
καλοκαίρι, με τσίμπησες,
άουτς,
οι πρώην, οι νυν, δεν θέλω, φεύγω,
φοράει γυαλιά; έχει μουστάκι;
φαντάζομαι, ταυτίζομαι,
θα έρθεις; θα έρθω
αλλά, δεν μπορώ,
δεν μπορώ να ανέβω, ανέβα...
Ένα μέρος δέσμιο μιας εποχής, της νιότης μου. Έχω πληρώσει το μερίδιό μου, έχω δώσει πίσω αυτό που μου αναλογεί και ήρθε η ώρα να αντικαταστήσω τα πάθη μου με χλιαρά υποκατάστατα...
Της Μαρίας Τζιαούρη-Χίλμερ
Κάποτε ήμουν πολύ καλός επαγγελματίας. Υπήρξε μια εποχή που όλοι ήθελαν να έρθουν στο ιατρείο. Οι ασθενείς έπιναν νερό στο όνομά μου. «Με έκανες καινούργιο άνθρωπο, γιατρέ μου. Σαν εσένα...
Κι η καρδιά μου έγινε σαν πάσσαλος να ανέβει πάνω του ο κισσός να φτάσει στον ήλιο υποθέτω. Το στήθος μου έγινε έδαφος νωπό, μια Τρίτη καθημερινή, μια οποιαδήποτε μέρα για τους...
