Είμαι το παιδί των στείρων μητέρων.
Ο πατέρας της αγέννητης Φαίδρας.
Ο αιώνιος σύζυγος των παραμελημένων γυναικών.
Το πόδι του ακρωτηριασμένου.
Η παιδική χαρά στη Γάζα.
Ο βαπτισμένος νόθος.
Οι οργασμοί των παρθένων.
Είμαι το σκουπίδι των συμβολαίων της...
Οι τρίχες σου, εκείνες κάτω από τον αφαλό, μοιάζουν με κύματα που σε προκαλούν να κολυμπήσεις μέσα σ’αυτά. Θα φτάσω άραγε κάποτε προς τον νότο;
Η αδάμαστη κίνησή τους με καθηλώνει. Στην προσπάθειά...
Κι ο Σαμάνος είπε: «Αυτό που λείπει είναι το γιατί, γιατί επιλέγεις, ό,τι επιλέγεις».
Το ένα φτερό είπε: «Επιλέγεις ή βαδίζεις σε μονοπάτι που φτιάχτηκε για σένα χωρίς εσένα».
Το κεφάλι μου πονούσε φρικτά,...
Μούσα σαν και τη δική μου
Ωχριά στο φως των δρόμων
Έρπεται στην παγωνιά των υπονόμων
Εγκυμονεί μέσα στην πληγή μου
Μούσα σαν και τη δική μου
Αλμύρα σπέρνει στους βουβώνες
Ανθίζει μέσα στους χειμώνες
Στα σκλαβοπάζαρα διαμορφώνει την...
Από κείνο το βράδυ
ένα ρήμα κατατρώει
καθημερινά την ψυχή μου
«έρχομαι».
Οι μέρες που ήρθες
οι μέρες που δεν ήρθες
αυτές που θα ’ρχόσουν
κι οι άλλες που η ψυχή μου
φώναζε τόσο δυνατά
«έλα».
Στην αναμονή σου πώς να ανθίσουν...
— «Γιατί χρειάζεσαι τόσες πολιορκητικές μηχανές;» τον ρώτησα, όταν τις είδα παραταγμένες απέναντι στο κάστρο. Ήταν πέντε, τοποθετημένες κυκλικά γύρω από το κάστρο και το σημάδευαν.
— Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κυριεύσεις...
♦ Ένα ποίημα κλεισμένο σε ένα συρτάρι, ένα τραγούδι που δεν ακούστηκε ποτέ, ένας πίνακας φυλαγμένος σε μια σοφίτα. Αποτελούν έργα τέχνης; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση δημιουργού και κοινού;
Νομίζω πως αποτελούν. Η...
της Μαρίνας Πανηγυράκη
Ανοιχτό το φως, το φωτιστικό, η κουρτίνα ορθάνοιχτη κρέμεται κυρτά. Πώς να είναι άραγε η ζωή εκεί; Ένας τοίχος γεμάτος φωτογραφίες μικρές, μεγάλες, κολάζ ανθρώπων, παραστάσεων, ψυχών που υπήρξαν κάποτε,...
