Μέχρι πρότινος πίστευα ότι αναμονή σημαίνει να κοιτάζω τα πορτοκαλί γράμματα του πίνακα για την άφιξη του μετρό ή οι στιγμές που γέμιζα με μουσική μέχρι ο θερμοσίφωνας να ζεστάνει το νερό...
Τραγούδια, πόνος, θάλασσα,
Δημήτρης Μητροπάνος,
δαχτυλίδι, κορώνα, εξαφανίστηκες,
περιμένω,
ναι, κι άλλο, αχ, όχι άλλο,
καλοκαίρι, με τσίμπησες,
άουτς,
οι πρώην, οι νυν, δεν θέλω, φεύγω,
φοράει γυαλιά; έχει μουστάκι;
φαντάζομαι, ταυτίζομαι,
θα έρθεις; θα έρθω
αλλά, δεν μπορώ,
δεν μπορώ να ανέβω, ανέβα...
Ένα μέρος δέσμιο μιας εποχής, της νιότης μου. Έχω πληρώσει το μερίδιό μου, έχω δώσει πίσω αυτό που μου αναλογεί και ήρθε η ώρα να αντικαταστήσω τα πάθη μου με χλιαρά υποκατάστατα...
Της Μαρίας Τζιαούρη-Χίλμερ
Κάποτε ήμουν πολύ καλός επαγγελματίας. Υπήρξε μια εποχή που όλοι ήθελαν να έρθουν στο ιατρείο. Οι ασθενείς έπιναν νερό στο όνομά μου. «Με έκανες καινούργιο άνθρωπο, γιατρέ μου. Σαν εσένα...
Κι η καρδιά μου έγινε σαν πάσσαλος να ανέβει πάνω του ο κισσός να φτάσει στον ήλιο υποθέτω. Το στήθος μου έγινε έδαφος νωπό, μια Τρίτη καθημερινή, μια οποιαδήποτε μέρα για τους...
Του Μανώλη Βασιλάκη
Κοιτάζοντας στοχαστικά την άδεια, λευκή λεωφόρο
μου ’ρχεται πάλι ξάφνου μια σκέψη από παλιά
και εκεί που τα κατάφερα και πάλι να τη διώξω,
να την, ξεπροβάλλει μέσα απ’ τον χιονιά
είναι αλήθεια βάρβαρο...
στον Π.Κ με μεταμέλεια
Αναμένω την ώρα που ο Kρίνος
από διάφανος θα βγάλει οστά
ναι! με γένος και είδος «σωστά»
όχι βάτραχος, όχι γυρίνος
Αναμένω την ώρα εκείνη
που πια τέρψη δεν θ' αντλώ απ'...
Είναι κρυμμένες οι ανάσες
και μουσκεύουν
πίσω από μάσκες χειρουργείου
μίας χρήσης
φόρεσες γάντια,
πλαστικά,
μην ακουμπήσεις
κι έφυγες –ξέφυγες– κι ακόμα να γυρίσεις.
Είπες φοβήθηκες,
μη τύχει κι αρρωστήσεις
κι έβηξες φόβους
στο μέσα μέρος του αγκώνα
Κοίταξες, έμεινα
και...
