Έχει κάτι το εύθραυστο αυτό το απόγευμα.
Μια αόρατη αυλαία στέκεται πάνω από τα κεφάλια μας.
Το δωμάτιο είναι πάλκο σκοτεινό.
Ένα αμυδρό φως έρχεται από έναν απορροφητήρα
που δεν θέλει να ρουφήξει την αναμονή.
Αναμονή για...
Φίλες και συνοδοιπόροι, αγαπητά μας παιδιά,
εδώ στο Σαλιγκάρι, θα το ξέρετε, φτιάχνουμε κυρίως ποιήματα και πεζά. Καθόμαστε στο καβούκι και σκαλίζουμε πράγματα της τέχνης. Δεν είμαστε όμως –ευτυχώς– στο καβούκι μας περιχαρακωμένοι....
Τώρα που απέτυχες στην αποστολή σου
τώρα που στέρεψε το πεπρωμένο σου
επέστρεψες πάλι στους απαγορευμένους έρωτες,
στις αψιμαχίες και τα εύκολα πάθη.
Δεν μένει τίποτε, τίποτε άλλο πια για σένα.
Η δόξα σου είναι αυτή, όση...
Το σκοτάδι μυρίζει ακακία
όπως το αγαπημένο της φυτό.
Πολύ όμορφο τοπίο για να το αφήσει–
γεμάτο χρώματα κι αρώματα–
γεμάτο αυταπάτες.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις
είναι να προχωρήσεις.
Και το χειρότερο,
να μείνεις.
Και πού να μείνεις;
Η παιδικότητά...
Θα ξημερώσει μία Κυριακή και θα μάθεις πως Κυριακή γίνονται όλα τα σπουδαία κι αίφνης αμφοτερόπλευρη ημιανοψία –έχασα το φως μου– στο ενστικτώδες σκοτείνιασμα της έμπνευσης θα χειροκροτήσεις –κλαπ κλαπ– θα ακούσεις...
Και να ερχόσουν για λίγο
για ένα ποτήρι κρασί μόνο
να συζητήσουμε λίγο μωρέ
να έβαζες την παλάμη σου, μες στη δική μου
να χάζευα το χέρι σου όπως πάντα
χέρι εργάτη.
Να σου πω για τις ήττες...
του Μπίλη Μητσικάκου
Την πρώτη φορά που μ΄ άγγιξαν χωρίς τη θέλησή μου
ήμουνα δεν θα ΄μου να πέντε μ’ έξι χρόνων πράμα, μα
μια Δευτέρα στην Α’ Γυμνασίου, Αρχαία τρίτη ώρα,
για Γόρδιο Δεσμό κι...
