της Ευθυμίας Γιώσα*
Χθες το βράδυ, μόλις ένιωσα να μου λείπεις, την ίδια κιόλας στιγμή, κατέβασα από το πατάρι το τηλεσκόπιο, το έστησα στον κήπο κι άρχισα να σε παρατηρώ. Ο ουρανός περιστρεφόταν...
Η υπερρεαλιστική γραφή δεν είναι το φόρτε μου.Όταν σκέφτομαι μια λέξηαμέσως εγκλωβίζομαι στο σημασιολογικό της πεδίο.Αυτή εδώ η τσαγιέρα με οδηγείστο δροσερό καλύβι ενός φωτισμένου μοναχούπου τελετουργικά σερβίρει το τσάι στα κουνούπια...
Τι λες να φέρουν οι βροχές αυτού του μήνα;Λες να βλαστήσουν οι σπόροι μας;Να ξεδιψάσουν οι στεγνές ώρες;Να περάσει το νερό στα φρεάτια του κορμιού σου; Βουβοί, φορώντας τα πανωφόρια του φθινοπώρουΘα σου...
Όταν ο μπαμπάς έδιωξε τους εμπόρους απ’ τον Ναό, εγώ ήμουνα ακόμα στην κοιλιά της μάνας μου. «Αχ! Άλλα σχέδια έκανα εγώ για κείνον», έλεγε η γιαγιά μου σχεδόν κάθε φορά που...
Αποπειρώμαι να παίξω με τις φωτιές σου.
Ξεκινάω έναν Περίπατο.
Κάνω μία αφιέρωση ενώ εξελίσσεται ο Περίπατος:
Όπου περνάς ανθίζουν ανεμώνες
Κι όταν φυσάς σκορπάω σαν πικραλίδα.
Εδώ προκύπτουν κάποια –ελάχιστα– εμπόδια:
Περπατάω στη λάβα
Και απευθείας βουτάω στην...
Ένα ποίημα κλεισμένο σε ένα συρτάρι, ένα τραγούδι που δεν ακούστηκε ποτέ, ένας πίνακας φυλαγμένος σε μία σοφίτα. Αποτελούν έργα τέχνης; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση δημιουργού και κοινού;
Θα αναθέσω στον ήρωα ενός...
Μια μέρα μόλις μετά την άρση της υποχρεωτικής καραντίνας. Είχε έρθει και η Ιωάννα. Στο τέλος της μέρας έχουμε μόνο ανθρώπους. Η πίστη κάθεται στα σκαλιά μιας εκκλησίας, που δεν ήταν εκκλησία....
