[ Πρώτος όροφος ]
Αποδυθήκαμε των όσων μας βάραιναν
μα αφήσαμε ανέγγιχτα,
γραμμένα στους τοίχους
τα σημάδια που άφησε ο καιρός μας.
Και οι τοίχοι πια, παίρνουν ανθρώπινες μορφές, σωμάτων ανθισμένων.
Νιώσαμε τις ανάσες τους και προσφέραμε τα δάκρυά μας.
Ανακουφίζοντας έτσι, την όποια, ανυπαρξία τους.
*ποίημα/φιλοξενία: Δήμητρα Γεωργουδάκη
**φωτογραφία: Robert Doisneau, La dernière valse, rue des Canettes, 1949.
saligari.net/filoksenia/prwtos-orofos/
![[ Πρώτος όροφος ]
Αποδυθήκαμε των όσων μας βάραιναν
μα αφήσαμε ανέγγιχτα,
γραμμένα στους τοίχους
τα σημάδια που άφησε ο καιρός μας.
Και οι τοίχοι πια, παίρνουν ανθρώπινες μορφές, σωμάτων ανθισμένων.
Νιώσαμε τις ανάσες τους και προσφέραμε τα δάκρυά μας.
Ανακουφίζοντας έτσι, την όποια, ανυπαρξία τους.
*ποίημα/φιλοξενία: Δήμητρα Γεωργουδάκη
**φωτογραφία: Robert Doisneau, La dernière valse, rue des Canettes, 1949.
https://saligari.net/filoksenia/prwtos-orofos/](https://saligari.net/wp-content/plugins/custom-facebook-feed-pro/assets/img/placeholder.png)
//14, Νίκος Καρούζος//
με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
εφέτος
Προς την Ανάσταση...
Παραμερίζει πανέρια τεράστια
γιομάτα βιολέτες
σπρώχνει τους αέναους
παπάδες
τινάζει νευρικά προς τα πίσω
τη μαλλούρα του
το γεγονός είν' ολοφάνερο:
βαρέθηκε
[Βαριέμαι]
Κάποιο απόγευμα που θα βαριούνται όλοι τόσο πολύ που θα διαβάζουν τον κατάλογο του Lidl, συγκρίνοντας τιμές σε απορρυπαντικά που δεν θα αγοράσουν ποτέ, εγώ θα έρθω. Δεν θα σε πάρω τηλέφωνο. Θα εμφανιστώ απλώς στην πόρτα σου, σαν κάτι που είχες ξεχάσει ότι περίμενες. Θα σε πάρω απ’ το χέρι και θα φύγουμε χωρίς να κλειδώσουμε. Δεν θα το χρειαστούμε. Τα πράγματα που αφήνουμε πίσω μας δεν έχουν τη συνήθεια να δραπετεύουν.
Θα πάμε πρώτα στον Βασιλόπουλο της γωνίας που κλείνει σε δέκα λεπτά και τα μεγάφωνα λένε συνεχώς “παρακαλούνται οι τελευταίοι πελάτες να κατευθυνθούν στα ταμεία”. Θα αγοράσουμε μόνο ό,τι δεν αγοράζει ποτέ κανείς: μαρμελάδα κυδώνι, αντζούγιες σε κονσέρβα και φαγόπυρο.
Μετά θα καθίσουμε σε ένα παγκάκι στην Φωκίωνος, θα κοιτάμε τα φωτισμένα παράθυρα και θα μαντεύουμε ποιος μέσα σε κάθε σπίτι θέλει να φύγει περισσότερο. Θα διαλέξουμε ένα στην τύχη. Θα συμφωνήσουμε ότι εκεί μέσα ζει μια γυναίκα που κρύβει σοκολάτες σε κουτιά παπουτσιών και ένας άντρας που κοιμάται με την τηλεόραση ανοιχτή για να μη νιώθει μόνος.
Θα γελάσουμε λυπημένοι.
Ύστερα θα κατηφορίσουμε και θα μπούμε στο 608. Θα στριμωχτούμε πίσω-πίσω, εκεί που το παράθυρο δεν κλείνει καλά, και θα κάνουμε πως είμαστε παιδιά που το σκάνε από εκδρομή. Θα σου δώσω ένα χαρτάκι από απόδειξη και θα σου πω να γράψεις τρία πράγματα που δεν είπες ποτέ σε κανέναν. Δεν θα το διαβάσω. Θα το διπλώσουμε και θα το αφήσουμε στο κάθισμα όταν κατεβούμε, σαν μικρή παγίδα για τον επόμενο επιβάτη.
Θα βρούμε το άδειο πάρκο με τις κούνιες που τρίζουν. Θα καθίσουμε, αλλά δεν θα κουνιόμαστε. Θα αφήσουμε τον αέρα να το κάνει για μας. Και θα σου πω ότι, αν μείνεις ακίνητος αρκετή ώρα, τα πράγματα αρχίζουν να σε ξεχνούν. Τα ρολόγια, οι υποχρεώσεις, οι άνθρωποι που περιμένουν να είσαι κάτι συγκεκριμένο.
Και τότε, για λίγο, μπορείς να γίνεις οτιδήποτε. Ακόμα και κάποιος που δεν φοβάται το πρωί.
Θα φύγουμε πριν αρχίσουν να ανάβουν τα πρώτα φώτα στις κουζίνες, πριν ξεκινήσουν οι καφετιέρες να βουίζουν σαν μικρά εργοστάσια.
Και θα σου πω: «Την επόμενη φορά που θα θέλουμε να σωθούμε, να μην περιμένουμε να κουραστούμε τόσο πολύ».
Να φεύγουμε νωρίτερα.
Στην αρχή της βαρεμάρας.
Όχι στο τέλος της.
saligari.net/peza/variemai/
φιλοξενία στο καβούκι
*Κορνηλία Παπαναστασίου
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
[Τα μάτια της λάμπουν σαν έναστρη νύχτα
τα χέρια της σκάβουν τον τύμβο της ήττας.
Κι εσύ να ζητάς για να βρεις ένα τέρμα
σαν χάδι χαμένο στης θλίψης το δέρμα.
Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή νεκρός.
Στης λύπης το κατάρτι σε σταύρωσε ο θεός.
Δίχως νερό κι αγάπη σε άφησε εδώ
ααν νόθο γιο της λάσπης που κοιτάει τον ουρανό.]
*στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου από το τραγούδι «Kλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός» των Κρίνων
[Οι θεολογικές αναφορές στο έργο του Π.Ε. Δημητριάδη - της Ευθυμίας Γιώσα]
Ας ξεκινήσουμε με το εξής ως δεδομένο: σε ορισμένες περιπτώσεις, τα όρια μεταξύ στιχουργίας και ποίησης καθίστανται ιδιαιτέρως δυσδιάκριτα και, κατά τη γνώμη μου, είναι περιττά, αφού υπάρχουν στιχουργοί οι οποίοι, βάσει τόσο αντικειμενικών όσο και υποκειμενικών κριτηρίων, μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ποιητές, στεγάζοντας τις δύο έννοιες εις «σάρκα» μία. Στη συγκεκριμένη κατηγορία ανήκει και ο Παντελής Δημητριάδης, ιδρυτικό μέλος των συγκροτημάτων των Κόρε. Ύδρο. και των Παιδιών της Παλαιότητας, με τους (ποιητικούς) στίχους του οποίου θα ασχοληθούμε στο παρόν κείμενο υπό το πρίσμα των θεολογικών αναφορών που συναντούμε συχνά σε αυτούς.
Αρχικά, θα επιχειρήσω μία χρονολογική καταγραφή των σχετικών αναφορών [...]
saligari.net/a-kritika/oi-theologikes-anafores-sto-ergo-tou-p-e-dimitriadi/
*φιλοξενία στο καβούκι
[ -Διώξε με, πες μου να φυγω. Η γλώσσα μου μάτωσε να καθαρίζω τον πάτο.
-Όταν βρίσκεσαι μακριά μου νιώθω νεκρή,
όταν γυρίζεις σε μένα το πτωμα είσαι εσύ. Με την ταπείνωσή σου ξαναζωντανεύω. ]
*Φωκάς
// Απέναντι //
Έβηξε δυνατά, γεύτηκε αίμα να ανεβαίνει από το λάρυγγα στο στόμα του. Σηκώθηκε, πήγε ως το μπάνιο κι έφτυσε κόκκινο φλέμα στο νιπτήρα. Άνοιξε τη βρύση και άφησε το ζεστό νερό να ξεπλύνει την πορσελάνη. Επέστρεψε στην καρέκλα του σκηνοθέτη στο μπαλκόνι. Σήκωσε το πακέτο τσιγάρα από το τραπεζάκι, το ζύγισε στο αριστερό του χέρι, το έφερε πάνω από το κεφάλι του. Υπολόγισε σε ποιο διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας θα εκτοξευόταν αν το πετούσε. Ίσως αν το έριχνε με όλη του τη δύναμη να έπεφτε στο μπαλκόνι του παλιού του σπιτιού στον τρίτο όροφο. Δίστασε για μια στιγμή. Κατέβασε το χέρι, το κούνησε νευρικά για να κάνει αέρα στο πρόσωπό του. Χαράματα και έβραζε στο πετσί του σαν να ήταν μεσημέρι. «Γαμημένε Ιούλη με την κουφόβρασή σου». Μπορούμε να βρεθούμε αύριο να μιλήσουμε; Δεν μου έχει τελειώσει ακόμα, το μήνυμά του ήταν ακόμη αδιάβαστο κι ας έβλεπε [...]
saligari.net/peza/apenanti/
δαμιανός
*για τον Γιώργο Πανουσόπουλο και τις ταινίες του που αγαπήσαμε
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
//Ιπποπόταμος//
Τα φύλλα θροΐζουν, η μέρα τελειώνει
Κάτι διαρκώς παραμονεύει να σε κλείσει•
-μην πεθάνεις πριν πεθάνεις-
Ο Φίλος σε γραπώνει και
βουτιά
*σόφι λ.
// Ήρεμος πανικός //
Μαύρισαν οι πέτρες στην παραλία
κοιμόμαστε σε στρώμα από μυρμήγκια
χαζεύουμε
πουλιά σκελετωμένα
η νύχτα ανακατεύει το χαλί της
νηστικά χέρια σαρώνουν τη νύχτα
χρυσά νομίσματα στραφταλίζουν στην άμμο
τα δόντια μας
Μέσα στον ύπνο μας όλο βρέχει
φλέβα πρησμένη
ουρανός που σπάει
βάφει της θάλασσας τη ράχη κόκκινη
φαντάσματα επιστρέφουν απ’ τη θάλασσα
μας κυκλώνουν
μαζεύει τ’ αχυρένια μας μαλλιά
το φεγγάρι
*Φωκάς
// Ζήτω η δυστυχία ! //
«η επιθυμία δεν μπορεί παρά να είναι πάντα επιθυμία του απόντος. Και μόνο αυτή η απουσία μας κάνει να λατρεύουμε και να προσδοκούμε την παρουσία, την πληρότητα… Στον αντίποδά του κάθε πράγμα αναγνωρίζει το πολύτιμο άλας που του χαρίζει ζωή και ισχύ. Η ζωή δοξολογεί τον θάνατο, η μέρα τη νύχτα, η ευτυχία τη δυστυχία. Να γιατί το καλύτερο κατάλυμα είναι εκείνο που του λείπει η στέγη. Και έχει έτσι θέα προς τον ουρανό και την ανεξερεύνητη νύχτα…»
*Κωστης Παπαγιώργης, Σιαμαία και ετεροθαλή, σ.31.